a qalan əli
ilə belimi tutub məni özünə
sıxdı,nə o gözlərini məndən
çəkirdi,nə də mən ondan,təkcə onun və özümün
ürək döyüntümüzü
eşidirdim,birdə yağışın
səsini.Mehracın mənə uzanan
dodaqları dodağıma dəyəndə
isə ürəyim ovcumda döyünməyə başladı.Bilmirəm
mənim hisslərimin təsiri
idi,yoxsakı yağışın əlim onun
yenicə islanmağa başlamış
saçlarına getdi.Uzun
çəkməyən bu öpüş udulmaz idi,çünki ilk idi.Yağışın altında
mən donmuş baxışlarla ona
baxsam da o gülür,bir
tərəfdən də mənim islanan
saçlarımı oynadırdı.Sağ əlimin
hələdə onun saçlarında olduğunun fərqinə varıb cəld
geri çəkdim.O buna pis olsa da
biruzə verməməyə çalışdı.
-bu hədiyyəyə görə çox saq
ol,bilirsən,bu gün mənim ad
günümdür. -nə?Necə yəni,bəs axı?,Niyə
deməmisən?,-bildiyim bütün
sual cümlələrini bir-birinin
ardınca düzdüm,-vaxtında
demiş olsa idin hədiyyə
alardım.O saçlarımda dolaşan əlini dodağıma toxundurub,
-axı dedim,mən hədiyyəmi
aldım,-hələdə Mehrac mənim
belimi tutmuşdu,üzümü yana
çevirib,
-başqa hədiyyə alardım,- dedim.Mehrac yenidən
dodağıma qısa bir öpüş
qondurub,
-bu da başqa hədiyyəm,-məni
özündən aralayıb,-get evə
daha,saçlarını qurulamağıda unutma,yoxsa xəstə
olarsan.Evə qalxanda eyni
sözləri mesajla yazıb ona
göndərdim,o isə cavab olaraq
“baş üstə” yazdı.(Müəllif : Ruf
M-li) Sabahsı günü Əzizə xanım Mehracın ailəsinin onun ad
gününü onsuz qeyd etdiklərini
danışırdı,mən isə Əzizə
xanımın üzünə baxmamağa
çalışırdım,mənə elə gəlirdi o
gözlərimdən hər şeyi oxuyur.Mehrac dünnə evə
gedəndə onun ad gününü
təbrik etmək üçün gələn
qonaqlar artıq gedirlərmiş,Meh
racla qapıda qarşılaşıblar.O gün
işdən çıxanda Mehracı görəcəyim ağlımın ucundan
belə keçməmişdi,çünki onun
iki gün ard-arda gəlməyinə
adət etməmişdim.Mən
yerimdə heykəl kimi
dayansamda o mənə yaxınlaşıb,yanağımdan
öpdü.Dilim topuq vura-vura,
-gələcəyini bilmirdim,-deyə
bildim.O gülümsəyib,
-gəl gedək,-deyib məni
maşına sarı dartdı.Günlər keçirdi,bizim sevgimiz isə hər
keçən