Tesadüf yoxsa alın yazısı.
Bölüm 21
Ne qeder müddete orada dayanmışdılar bilmirdiler. Amma telefonlarına gelen zenglerden belli idi ki, uzun müddetdir. Her ikisi sessize aldıqlarından ne gelen zenglerden xeberdar idiler ne smslerden. Heç onları bu maraqlamdırmırdılar da. Yavaş -yavaş hava qaralırdı deye buralarda nadir rastlanan seslerde çekilirdi. Ülviyye yavaşca başnı çevirib Şehriyara baxdı. Günlerdir onu yaxından görmürdü. Dehşetli derecede darıxmışdı. Onun baxışlarını, sesini, gülüşünü. Isiti nefesini duymaq isteyirdi, ona toxunmasını elleri ile saçını sığallamasını ist6eyirdi. Şehriyarsa buz heykel kimi dayanıb elinde siqaret qarşı terefdeki tepeye baxırdı
- Siqaret çekdiyini bilmirdim. Ülviyye astaca dediyi bu söz ortadakı sessizliyi pozdu.
- Çekmirdim.
- Sağlığa zererlidir.
- Ölsem de bundan olmaz, narahat olma.
- Ölümden danışma xahiş edirem. Bayaq gönderdiyin..
- Niye qaçdın?
- Men qaçmadım.
- Qaçdın Ülviyye, qaçdın. Ne meni düşündün ne aramızda olan bağı. Qorxdun sen.
- Xahiş edirem Şehriyar bele danışma. Şehriyar elindeki siqareti tullayıb Ülviyyeye teref döndü, ona doğru addımlayıb lap yaxınında dayandı. Nefesinde siqaretin qoxusu hele qalmışdı. Ülviyyenin gözlerinin içine baxaraq – sevseydin bele elemezdin.
- Şehriyar xahiş edirem danışma bele. Şehriyar dodaqlarını onun alnına dayayaraq kiçik bir öpüş qondurdu. – denen ki, sevmirem. Denen ki, seni istemirem çıx get. Men el çekeceyem bir defelik söz verirem.
- Ülviyye titreyerek berk berk Şehriyarı qucaqladı. Özü de qorxdu. Demek istese de Şehriyarın çıxıb gederem sözü ona bir sille kimi deymişdi. Halbuki özü bir neçe saat qabaq getmek üçün hazırlaşırdı.- şehriyar da onu qucaqlmışdı. Ülviyyenin ağlamaqdan tutulan burnunu çekmesi sesinden başqa heç bir ses yox idi etrafda.
- Şehriyar
- Ay can.
- Bağışla meni, nolar bağışla.
- Sshhh sakit, burda ne senin günahın var ne menim.
- Men.. men eleye bilmeyeceyem. Seni sevirem.. hem de canımdan çox, amma atam.. Şehriyar bağışla, amma

[1] 2 3 ... 7 >>