bunu ona edə bilmərəm.
- Mənə bax.. başını qaldır və mənə bax. Ülviyyə başını onun sinəsinə dayadığından yüngülcə başını qaldırıb Şəhriyara baxdı.
- Sənə demədim ki, mənə güvən hər şeyi yoluna qoyacağam.
- Şəhriyar...
- Sənsə eşidən kimi hər şeyi qaçdın. Bax halımıza. Səncə bu yaxşı çıxış yoludur?
- Başqa çarəm yoxdur anlamırsan! Ülviyyə ondan ayrılaraq kənara çəkildi. Şəhriyar isə lap qəzəblənib qışqırmağa başladı.
- Sən anlamırsan. Anlamaq istəmirsən ki, mən sənsiz qala bilmərəm. Mənim də valideynlərim mənə əzizdir. Amma olmur. Sənsiz bir dəqiqə belə qala bilmirəm. Indi mən neynim yaxşı. Ülviyyə dönüb yenidən şəhriyarı bərk bərk qucaqlayıb hönkürməyə başladı. Şəhriyar dözməyib onu öpüncə ağlamağını kəsmiş oldu. -Əgər hə desən sadəcə bircə hə desən dünyanı qarşına sərərəm. Sən təki qaçma və mənə güvən.
- Yox. Yox... atamın ürəyi buna dözməz. Özünə xəyanət edildiyini düşünəcək. Sən mənim yerimə də qoy özünü nolar yalvarıram. Məni də başa düş. Elə bilirsən səni sevmirəm. Sənə olan sevgim sənin sevgindən zərrə qədər belə əksik deyil. Amma olmaz. Bağışla...bağışla Şəhriyar.
- Ülviyyə dayan Ülviyyə! Ülviyyə!
Ülviyyə ağlaya ağlaya yola tərəf gələrək qaçmağa başladı. Ətrafda iz toz olmadığından çaş baş halda hara gedəcəyini düşündü. Şəhriyar ona çatanda qolunda bərk tutub – axırıncı dəfə olsun ki, sözünü deyib qaçırsan. Bu artıq ikincidir.
- Burax qolumu incidirsən.
- Təki inciyən qol olsun.. bunu deyərək onu maşına tərəf aparan Şəhriyar zorla maşına saldı. Ülviyyə artıq müqavimət göstərmirdi. Sakitcə maşında əyləşmiş başını yana çevirmişdi. Şəhriyar maşını elə sürətli sürürdü ki, Ülviyyə narahat olmağa başlamışdı. Indi sürətlə sürdüyünə görə yox, onu evə qoyandan sonra eyni sürətlə hətta daha artıq sürətlə gedəcəyindən qorxduğu üçün. Şəhriyar heç nə demədən onu evinin qarşısına gətirib, maşını anidən saxladı.
- Get , bir də düşün. Gör bu elədiklərin bizə rəvadır? Gör keçmişin bədəlini bizə ödətdirməyə haqqın var? Düş get.
Ülviyyə ehmlaca