a maşından düşdü ,amma yenə də narahat idi. Şəhriyar yüksək sürətlə qaza basınca maşın o andaca gözdən itdi. Ülviyyə təlaşlı halda əlini telefonuna atdı. Saysız hesabsız yüzlərlə zəng gəlmişdi. Evdəkilər və Nərgiz. Tez Nərgizə yığdı.
- Başın xarab olub sənin, haradasan bu zəhrimarı niyə götürmürsən. Anan atan dəli oldu ki, özünə nəsə eləmisən
- Nərgiz kömək elə
- Nə olub
- Şəhriyar, şəhriyar maşını çox pis sürür qorxuram ki, qəzaya düşər. Onu saxlamalıyıq.
- Dayan bir dəq.. sən onunlaydın.
- Nərgiz vaxt yoxdur.. indi bir şey düşün.
- Qışqırma. Panikaya salma məni.. yüksəsk sürət.... yüksək sürət.. maşın... tapdım... vallah billah tapdım. Indi mən sənə yığacağam. Telefonu yerinə qoyan kimi Nərgiz yenidən nömər yığdı.
- Alo.. salam Etibar. Bilirəm incimisən, inan mənə nə qədər istəsən o qədər üzrxahlıq edərəm, amma indi köməyinə ehtiyacım var. Etibar sonra danlayarsan... indi təcilidir xahiş edirəm.. hə.. sənə bir maşın nömrəsi verəcəyəm, yüksək sürətlə sürür yolda. Onu saxlasınlar.... necə yəni dəlisə? Sən polis deyilsən.
- Nərgiz mən polisəm yol polisi yox
- Eee ayda ildə bir dəfə işim düşüb onu eləməyəcəksənsə nəyimə lazımdır sənin kimi əmim oğlu
- Nərgiz!
- Etibar xahiş edirəm. Bax nə istəsən edəcəyəm bircə o maşını saxla.. sənin tanışların olmamış olmaz. Həm biz burda danışdıqca vaxt itiririk
- Nə istəsəm.
- Etibar!
- Eee yaxşı başımın bəlası..
- Sağole.. narahat olma sözümü unutmadım. Dəstəyi asıb Ülviyyəyə yığdı.. – alo Ülüm. Narahat olma həll elədim. Sənin Şəhriyarına cərimə yazacaqlar amma kalan.
- Nə?
- əşi nə isə narahat olma həll olundu. Sən de görüm neylədin? Dedin ona gedəcəyini? Nə danışdınız.
- Nərgiz indi evə girməliyəm. Hələ evdəkiləri sakitləşdirim zəng vuraram.
- Vəfasızz.. bəs mən burda ölüm? Aloo.. Ülviyyə, buna baxe odboy verdi. Indi gəl döz görüm necə dözürsən.
Ülviyyə evə girən kimi, anası üstünə cumdu. – Ülviyyə! Haradasan sən? Öldüm burda.. Allahım çox şükür.
- Narahat olma.. gedim əşyalarımı yığım.