- Hardaydın? Heç nə olmamış kimi gedə bilmərsən dayan görüm
- Ana bəsdir. Harada olduğumu çox yaxşı bilirsən.
- Yenə onunla idin?
- Ana!
- Gülnaz! Kifayətdir. Qoy getsin. Kamal bəyin dəhlizdə olmadığını görən Gülnaz diksinərək kənara çəkildi. Ülviyyə başını aşağı salıb atasına baxmadan utanaraq otağına keçdi.
- Bəsdir qızın üstünə getdin. O özü çox yaxş bilir ki, neynəmək lazımdır.
- Kamal mən onun üçün deyirəm.
- Bilirəm Gülnaz bilirəm. Amma onzsuzda özündə deyil sən də üstünə gedib lap dəli eləmə. O bizim qızımızdır. Nə qərar verəcəyini hər kəsdən yaxşı bilir. Kamalın “bizim qızımızdır” sözü niyə Gülnazın ağlında daha çox ilişib qalmışdı. Düşündü ki, görəsən bunu xüsusi vurğu ilə dedi ya sadəcə o daha çox sözün üstündə qaldı. Kamala yaxınlaşıb – Hə o bizim qızımızdır. Ona görə istəmirəm ki, kimsə onu incitsin.
- Onu səndən başqa incidən olmadı.
- Kamal..
- Hə Gülnaz.
- Sən.. sən də məni gühankar bilirsən?
- Mən günhakarsan demədim. Mən dedim ki, onu incidən Şəhriyardan çox sənsən.
- Neyləməliydim? Başa düşmürəm səni.
- Heç nə. Məsələ də ondadır ki, heç nə eləməməli idin. Qərarı onun özünə buraxmalıydın.
- Kamal mən səni..
- Hə..dayanma, eşidirəm. Məni düşünürdün. Arvadımın sevdiyi yeganə insanla quda olmamağım üçün çabaladın ya özün görmək istəmirdin. Bəlkə xatirələrin canlandı, ya da sevgin yenidən baş qaldırdı.
- Kamal! Bəsdir. Bu nə danışıqdır? Kamal Gülnaza yaxınlaşıb diqqətlə onun gözlərinə baxdı. Gülnaz yenə də Kamalın gözlərindəki istiliyi görmədi. Yerini buz kəsmiş baxışlar almışdı. Gülnaza diqqətli baxdıqdan sonra qapıya tərəf gedib – mən də sabah Ülviyyə ilə gedəcəyəm. Bir müddət belə olsa yaxşıdır deyib evdən çıxdı. Gülnaz şok olmuşdu. Heç nə deyə bilmədən Kamal artıq çıxmışdı. Göz yaşları indi onun ən vəfalı dostu idi. Bu günlərdə onu tək qoymyan vəfalı sevgili. Tək Gülnaza yox, göz yaşları bir çoxunun vəfalı sevgilisi idi. Ülviyyə narahat halda Şəhriyara yığmaq istəsə də eləmədi. Düşündü ki, lap əsəbiləşər. Şəhriyar