Hardaydın? Heç ne olmamış kimi gede bilmersen dayan görüm
- Ana besdir. Harada olduğumu çox yaxşı bilirsen.
- Yene onunla idin?
- Ana!
- Gülnaz! Kifayetdir. Qoy getsin. Kamal beyin dehlizde olmadığını gören Gülnaz diksinerek kenara çekildi. Ülviyye başını aşağı salıb atasına baxmadan utanaraq otağına keçdi.
- Besdir qızın üstüne getdin. O özü çox yaxş bilir ki, neynemek lazımdır.
- Kamal men onun üçün deyirem.
- Bilirem Gülnaz bilirem. Amma onzsuzda özünde deyil sen de üstüne gedib lap deli eleme. O bizim qızımızdır. Ne qerar vereceyini her kesden yaxşı bilir. Kamalın “bizim qızımızdır” sözü niye Gülnazın ağlında daha çox ilişib qalmışdı. Düşündü ki, göresen bunu xüsusi vurğu ile dedi ya sadece o daha çox sözün üstünde qaldı. Kamala yaxınlaşıb – He o bizim qızımızdır. Ona göre istemirem ki, kimse onu incitsin.
- Onu senden başqa inciden olmadı.
- Kamal..
- He Gülnaz.
- Sen.. sen de meni gühankar bilirsen?
- Men günhakarsan demedim. Men dedim ki, onu inciden Şehriyardan çox sensen.
- Neylemeliydim? Başa düşmürem seni.
- Heç ne. Mesele de ondadır ki, heç ne elememeli idin. Qerarı onun özüne buraxmalıydın.
- Kamal men seni..
- He..dayanma, eşidirem. Meni düşünürdün. Arvadımın sevdiyi yegane insanla quda olmamağım üçün çabaladın ya özün görmek istemirdin. Belke xatirelerin canlandı, ya da sevgin yeniden baş qaldırdı.
- Kamal! Besdir. Bu ne danışıqdır? Kamal Gülnaza yaxınlaşıb diqqetle onun gözlerine baxdı. Gülnaz yene de Kamalın gözlerindeki istiliyi görmedi. Yerini buz kesmiş baxışlar almışdı. Gülnaza diqqetli baxdıqdan sonra qapıya teref gedib – men de sabah Ülviyye ile gedeceyem. Bir müddet bele olsa yaxşıdır deyib evden çıxdı. Gülnaz şok olmuşdu. Heç ne deye bilmeden Kamal artıq çıxmışdı. Göz yaşları indi onun en vefalı dostu idi. Bu günlerde onu tek qoymyan vefalı sevgili. Tek Gülnaza yox, göz yaşları bir çoxunun vefalı sevgilisi idi. Ülviyye narahat halda Şehriyara yığmaq istese de elemedi. Düşündü ki, lap esebileşer. Şehriyar ise

<< 1 2 3 [4] 5 6 7 >>