Təsadüf yoxsa alın yazısı.
Bölüm 21
Nə qədər müddətə orada dayanmışdılar bilmirdilər. Amma telefonlarına gələn zənglərdən bəlli idi ki, uzun müddətdir. Hər ikisi səssizə aldıqlarından nə gələn zənglərdən xəbərdar idilər nə smslərdən. Heç onları bu maraqlamdırmırdılar da. Yavaş -yavaş hava qaralırdı deyə buralarda nadir rastlanan səslərdə çəkilirdi. Ülviyyə yavaşca başnı çevirib Şəhriyara baxdı. Günlərdir onu yaxından görmürdü. Dəhşətli dərəcədə darıxmışdı. Onun baxışlarını, səsini, gülüşünü. Isiti nəfəsini duymaq istəyirdi, ona toxunmasını əlləri ilə saçını sığallamasını ist6əyirdi. Şəhriyarsa buz heykəl kimi dayanıb əlində siqaret qarşı tərəfdəki təpəyə baxırdı
- Siqaret çəkdiyini bilmirdim. Ülviyyə astaca dediyi bu söz ortadakı səssizliyi pozdu.
- Çəkmirdim.
- Sağlığa zərərlidir.
- Ölsəm də bundan olmaz, narahat olma.
- Ölümdən danışma xahiş edirəm. Bayaq göndərdiyin..
- Niyə qaçdın?
- Mən qaçmadım.
- Qaçdın Ülviyyə, qaçdın. Nə məni düşündün nə aramızda olan bağı. Qorxdun sən.
- Xahiş edirəm Şəhriyar belə danışma. Şəhriyar əlindəki siqareti tullayıb Ülviyyəyə tərəf döndü, ona doğru addımlayıb lap yaxınında dayandı. Nəfəsində siqaretin qoxusu hələ qalmışdı. Ülviyyənin gözlərinin içinə baxaraq – sevsəydin belə eləməzdin.
- Şəhriyar xahiş edirəm danışma belə. Şəhriyar dodaqlarını onun alnına dayayaraq kiçik bir öpüş qondurdu. – denən ki, sevmirəm. Denən ki, səni istəmirəm çıx get. Mən əl çəkəcəyəm bir dəfəlik söz verirəm.
- Ülviyyə titrəyərək bərk bərk Şəhriyarı qucaqladı. Özü də qorxdu. Demək istəsə də Şəhriyarın çıxıb gedərəm sözü ona bir sillə kimi dəymişdi. Halbuki özü bir neçə saat qabaq getmək üçün hazırlaşırdı.- şəhriyar da onu qucaqlmışdı. Ülviyyənin ağlamaqdan tutulan burnunu çəkməsi səsindən başqa heç bir səs yox idi ətrafda.
- Şəhriyar
- Ay can.
- Bağışla məni, nolar bağışla.
- Sshhh sakit, burda nə sənin günahın var nə mənim.
- Mən.. mən eləyə bilməyəcəyəm. Səni sevirəm.. həm də canımdan çox, amma atam.. Şəhriyar bağışla, amma