əlini üzünə tutdu. Bir neçə saniyə sonra onun çiyinlərinin əsdiyini görən Kənan anladı ki, Nərgiz ağlayır. Onun qarşısında çöküb əllərini üzündən çəkdi. Nərgiz gözlərini sıxmış balaca uşaqlar kimi ağlayırdı..bu dəfə acı çəkdiyi bəlli idi. Bu qızlar bir birinə\ necə bağlıdır deyə düşünüərək nərgizi Ülviyyəyə qısqandıda. Onun yanına oturub başını öz sinəsinə doğru çəkdi. Saçlarını sığallayaraq sakitləşdirmək üçün aramla danışırdı.
- Sən ağlama, sənə gülmək yaraşır. Bax görərsən hər şey yoluna düşəcək. Deyərək onu özünə trəf sıxdı. Nərgizdə Kənanın bu istiliyinə biganə qala bilməyib daha da həssaslaşıb ağladı. Palatadan Ülviyyənin səsini eşitdikcə Kənana daha da qısılır, elə bil onun acısını Nərgiz öz bədənində hiss edirmiş kimi qıvrılırdı. Kəönan onu oradan uzaqlşadırmaq istəsə də nərgiz getmək istəmirdi. Gözünü yaşını silib – Gülnaz xalaya deməliyəm. Bilməlidir deyə telefonu əlinə alaraq səsini düzəldib nömrəni yığdı. Gülnazı qoxutmamaq üçün özünü toparlasa da alınmırdı. Gülnaz isə evdə vaxtı hesablayaraq təyyarə enən kimi Ülviyyəyə zəng edəcəkdi. Telefonun zəng çaldığını görüb əl atdı. Nərgiz idi. Burda onunla qalan yeganə insan, gülümsəyərək telefonu açdı.. amma az sonra telefon əlində yerə sürüşərək düşdü. Özü də diz üstə çöküb pıçıltı ilə - Kamal deyə bildi.. bu pıçıltı içindəki hayqırtının səsi oldu. Ülviyyə atasının palatasını ynaıdna o yana bu yana gedir. Barmaqlarını sıxırdı. Şəhriyar ona yaxınlaşıb. – barmaqlarını qıracaqsan indi sakitləş,.
- Niyə qoymurlar içəri keçim. Axı o mənim atamdır. Dəhlizdə anasını görüncə bir addıpm geri çəkildi. Şəhriyar isə - Ülviyyə ona indi hamıdan çətindir, belə eləmə. Sənin anandır.
- O da günahkardır. Biz hamımız günahkarıq şəhriyar
- Yox. Inan mənə burda heç kimin günahı yoxdur. Anana indi sənin dəstəyin lazımdır. Mənə bax.. Ülviyyə mənə bax. Ülviyyə isə baxışlarını yerə dikmiş bütün əzələlərini sıxmışdı.
- Gözümün işığı mənə bax.. Şəhriyarın bu sözünə daha da yumuşalan Ülviyyə ona baxaraq dodaqlarını büzdü.
-