n oluram
da,belə başa düşdüm,-deyib
məni daha da utandırdı.Çiynimi
çəkib,
-nə bilim,-deməyib isə onu
yenə güldürmüşdü.Biz elçiliyin mən universiteti bitirəndən
sonraya danışmışdıq.Mehrac
məni evə gətirib qoyanda,
-hazırlaş sabah səni mama ilə
tanış edəcəm,-deyib,alnımı
öpüb getdi.Evə necə qalxıb,yatağıma necə girdim
bilmirəm,telefonu əlimə
alıb,anamgilə zəng vurmaq
istədim,lakin sabahı gözləsəm
daha yaxşı olacaqdı,anamla
rahat danışmaq üçün atamın evdə olmadığı bir vaxt zəng
vurmalı idim.Səhərisi günü
istirahət günü idi,atam adətən
istirahət gününü nəvələrinə
həsr edər,onları yuna parka
aparardı.Təxmin etdiyim saatda anama zəng vurub hər
şeyi danışdım,ondan dönə-
dönə xahiş etdim ki,hələki
atama heç nə deməsin,univers
iteti bitirməyimə bir aydanda
az vaxt qalmışdı,əgər indi elçilik söhbəti ortaya düşsə idi
zamanım heç nəyə tam
çatmayacaqdı,heç nəyidə
ürəyim istəyən kimi təşkil
edə bilməyəcəkdim.Bütün
günü üzümdə gülüşlə evin içində dolansamda Mehrac
zəng vurub bir saata
gələcəyini deyəndə tələsik
halda ora-bura qaçmağa
başladım.Yaxşı ki,Lara vardı və
mənə kömək edirdi.Mehracın anası ilə görüşümüz
gözlədiyimdən daha maraqlı
keçmişdi,Güldanə xanım məni
Mehracın danışıqlarından qiyabi
tanısa da mən ilk dəfə
idi,Mehracın ailəsindən biri ilə ünsiyyətdə olurdum.(Müəllif :
Ruf M-li) Günlər ötüb
keçirdi,buraxılış gecəsi
yaxınlaşırdı.Güldanə xanımla
bircə dəfə görüşsək də o tez-
tez zəng vurur hal-əhval tuturdu,mən də ona zəng
vurmaq istəsəm də
utanırdım.Mehrac bir neçə
dəfə
-niyə mamaya zəng
vurmursan?,-soruşanda -utanıram,-deyə verdiyim
cavab onun xətrinə
dəyirdi,bəlkədə elə bilirdi
bəhanə edirəm,ancaq mən
həqiqətən utanırdım,bizim
ailədə belə görmüşdüm,gəlin imiz atamdan neçə
çəkinərdisə,anamdan da elə
çəkinirdi.Mən başa düşürdüm
ki,Mehrac mehribanlıq yaransın
deyə bunu məndən
istəyirdi,bizim ailələrimiz çox fərqli idilər.Mehrac istədiyi
vaxt anasının boynunu
qucaqlayıb,yanaqlarından
öpər,onunla zarafatlar