Müellim dersini qurtarıb sinifden çıxanda şagirdlerinden birinin o birinı yıxdığını gördü. Üstelik, yıxılan uşaq sinfin en yaxşı şagirdlerinden biri idi. Müellim, evvelce, yıxılan şagirdi yerden qaldırıb üstünü temizledi, sonra o biri şagirdin qolundan tutub sinfe saldı.
O bu kend mektebinde iyirmi ilden artıq idi ki, işleyirdi. İş ele getirmişdi ki, o ele bu kendden de evlenmişdi. Hetta teyinatı böyük şeherlere çıxsa da, öz ailesi kimi sevdiyi bu mektebden getmemişdi. Ona göre de bu “ailenin üzvlerinin” yaramazlıqlarını hezm ede bilmirdi.
Müellim, evvelce, sinif yoldaşını yıxan uşağı emelli-başlı tenbeh etdi. Sonra da (hetta onun qorxudan tir-tir titremesine bele ehemiyyet vermeyerek) üzüne berk bir şille vurdu. Görünür, uşağın cılız bedeni bu zerbeye dözmemiş, üstelik, yeni çıxmaqda olan dişlerinden axan qan müellimin penceyine sıçramışdı. Müellim yeddi yaşlı bir uşağa qarşı etdiyi bu hereketden peşman olsa da, bunun ona yaxşı bir ders olacağını düşünürdü.
Müellim şagirdini orada qoyub getmeye hazırlaşırdı ki, birden onun elini cibine saldığını gördü. En yaxın dostunu bele yıxmaqdan qorxmayan bir yaramaz, yeqin ki, müellimine de bıçaqla ve ya başqa bir şeyle hücum ede bilerdi. Müellim bu “gözlenilmez hücumdan” özünü müdafie etmeye hazırlaşırdı ki, birden uşaq cibinden xalasının bayramda ona hediyye etdiyi desmalı çıxardı ve çetinlikle de olsa, yerinden qalxmağa çalışıb:
— Müellim! Penceyinizde qan var, icaze verin silim.

sumeyla [OFF] (09.04.2014 / 22:23)
Caaaan ureyim agridi lap muellim olasan uwaga el qaldirasan?oki uwaqdi sozle bawasala bilmirdi