Bir xestexananın cerrahiyye şöbesinde orta yaşlı iki hekim işleyirdi. Yaşadıqları senaye şeheri olduğu üçün onlara müraciet edenler daha çox yaralılar idi. Bir il sonra xestexanaya yeni bir hekim geldi...

Yeni hekim öz işini yaxşı bilirdi. Üstelik, heç şikayet de etmirdi, ona göre de köhne hekimler en ağır işleri yeni hekime verir ve mümkün qeder yüngül xestelerle meşğul olmağa çalışırdılar. Bezen bir barmağı ve ya eli qopan, ya da ağır yanıqlarla xestexanaya çatdırılan xestelerle meşğul olmaq yeni hekimi elden salırdı. Ancaq qelbindeki insan sevgisi her şeyden üstün idi. Aradan heç bir il keçmemiş hamı ona dua etmeye başdalı.

Yeni hekimi yaxından tanıyanlar bu yüke nece dözdüyüne heyret edirdiler. Bele ağır bir rejimde işlemek az qala intihar idi. Ancaq onları en çox teeccüblendiren hekimin üzünden eskik olmayan tebessüm idi. En ağır xesteler bele bu tebessümle güc tapır ve qısa bir vaxtda ayağa qalxırdılar. Yeni hekime olan bu reğbet hekimlerin de diqqetinden yayınmamışdı. Onlar üçün bele veziyyetde gülmek qeyri-mümkün idi. Hetta ayaq üste dayanmağı bele möcüze saymaq olardı...

Bir gün her ikisi onun yanına getdiler ve bu işin sirrini öyrenmek istediler. Yeni hekim her şeyi bir-bir danışdı. Eslinde köhne hekimler haqlı idiler. Çünki o da gülmeyi çoxdan unutmuşdu. Üstelik, xestexanaya geldiyi ilk günden… Ancaq yene de eyni gülerüzlülüyü ile:

- Xestelerin bu tebessüme ne qeder ehtiyacı olduğunu yaxşı bilirdim. Buna göre de ele ilk günden dodağımın kenarlarını plastik emeliyyat etdirdim, — dedi.