Necesen?” deme mene. “Yorğunam” demeye halım yox, susacaq qeder de yorğun deyilem.

Tek ve mücerred isim kimiyem, quruluşca sade, cem şekilçisi qebul etmeyen, heç bir şexse mensub olmayan. En esası ise odur ki, qeyri-müeyyen tesirlik haldayam.

Bilirsenmi, qeyri-müeyyen tesirlik halda olan isimler yanında her zaman tesirli fel teleb ederler. Uzaqdan idare edilmez onlar, ayrılıqda heç bir mena ifade etmezler çünki.

Sen ki tesirli felsen, hardan bilesen qeyri-müeyyen tesirlik halda olan isim ne çekir.

Heç ne soruşma menden, en yaxşısı, men de heç ne demeyim. Yene alınmayacaq, onsuz da. Yene “he” evezine “yox” deyecem, gülmek lazım olan yerde ağlayacam yene. Bizim sükutumuz daha maraqlıdı, neinki söhbetimiz.

Heç bir suala cavab vermeyen kömekçi nitq hissesi olmaq isteyerdim sen olan cümlede. Qüvvetlendirici bir edat, meselen. Üzüyola bir durğu işaresi olmaq isteyerdim, harda desen, orda dayanan. Amma men sen olmayan cümlede deli –dolu bir mübteda oldum. Heç bir xeberle uzlaşmayan, heç bir teyinin cesaret edib yanaşmadığı.

Menim teyinedicim olarsanmı, “nece?”, “ne cür?”, “hansı?” sualına ne cavab verdiyimi bilmek isteyirem.

Sen ki menim cümlemde deyilsen, hardan bilesen, tamamlıqları ve zerflikleri yaşatmaq üçün xeberle uzlaşmaq zorunda qalan teyinsiz bir mübteda ne çekir.

“Necesen?” deme mene. İller önceki kimiyem. Yene havam parçalı-buludlu, heyatım orta şekerli. Heç deyişmedim men. Daima eyni mövsümdeyem.

Qeyri-müeyyen şexsli cümleye benzeyirem. Meni ancaq sen anlarsan. Anla artıq. Nece olduğumu sene nece deyim...

*ToLka_ALLAX* [OFF] (17.03.2014 / 15:29)
Twk .