Bədənimdəki ruhumsan ,
damarlarımdasan, axsan
öləcəyəm.
Elə yaxınımdasan ki, elə bil
ruhumdasan, elə bildin hər
sevgiyə ev sahibliyi edə bilər
bu ürək? sən qəlbimə qonaq
deyildin, sən hər hansısa biri də
deyildin, sən mənim özüm idin.
Çox sevdim o gözlərini, səsivi
hətta susmağıvı da sevdim və
heç bir cümlə sənə olan
sevgimi tam şəkildə izah edə
bilməz!
Görəsən hansı mövsümün
insanı idin, mən payızın idim
sən isə yaz olmalısan. Görəsən
bu sevgimizin bir oxşarı varmı?
Bilmirəm! Tək bildiyim bir şey
var, biz bir sevginin iki
ortağıyıq! Heç bir şey bu
ortaqlıq qədər gözəl ola
bilməz, heç bir kəs mənim
sevgimə bu qədər yaraşa
bilməzdi və heç bir sevgi bu
qədər davamlı ola bilməz.
Uzaqdan sevməyi , görmədən
hiss etməyin, və kənardan seyr
etdim ki bu həsrət bizi necə də
bir-birimizə daha da möhkəm
bağlayıb.
Sənə görə gecələri və
gündüzləri sevməyə başladım;
bir tənhalığı sevmədim! Səni
tanıdığımdan bəri.
Bəzən elə bilirdim yoxsan
yanımda, Səni itirmək qorxusu
daim içimdədir; yenədə o
qorxu ilə səni sevdim.
Bir pəncərəyəm sənin açmağını
gözləyirəm. Əslində bir
adayam məni kəşf etməyini
gözləyirəm və Məcnunumu
sevən bir Leylayam.
Dodaqlarımdakı istiliyi,
gözlərimdəki işığı, zövq verən
toxunuşları sənə saxladım.
İçimə sığdıra bilməyən böyük
bir sevgisən!
Mən sənə məhkumam, sənin
varlığınla var olmaq, sənin
yoxluğunla yox olmaq
istəyirəm.
Sevgilim gəl hər şeydən
uzaqlaşaq. Gəl öz dünyamızı
quraq, hansı ki, o dünyada bir
ikimiz və sevgimiz olsun.
Bəlkə günəşin doğuşu ilə bəlkə
də batması ilə başladıq nəfəs
almağa....bir məqsəd var idi
ortada, bir ümid vardı
içimizdə...yeniliklərimiz bəzən
ümidlərimizin sayəsində yox
oldu. Amma heç yorulmadıq
bir-birimizi sevməkdən. Həm
kədərdə həm də, sevincdə
həmişə dəstək olduq bir-
birimizə. Bizə də elə bu cür
hərəkət yaraşardı! Axı bizim
sevgimiz xəyal deyil.
Bütün gecə səni düşünərək
yatıb və oyanan kimi sənin
həsrətini çəkməkdir. Əgər
sevib günah edəcəyiksə,