Sakit, isti yay günlərindən biri idi.
Onlar əl-ələ tutub yolun qirağında
gəzirdilər. Küçədə işıqlar, maşınların
səsləri və sərin külək var idi. Onlar
bir yerdə idilər və bir-birilərini
sevirdilər.
Hərşey bir an içərisində baş verdi.
İki maşın toqquşaraq onları
əzdi...Partlayış.... qız bədənində
dəhşətli ağrılar hiss etdi və səsini
çıxara bilmirdi. Oğlan da
yaralanmışdı amma onun kimi
xəsarət almamışdı.
Xəstəxana...... Bu divarlar necə də
oğlana ağır gəlirdi. O, bir dəqiqə də
olsun qızın başının üstündən
ayrılmırdı və onun ayılmağını
gözləyirdi. Bu dəfə otağa tibb bacısı
daxil oldu. Oğlanı yanına çağırdı və
palatanı tərk etdilər.
O yaşayacaq hə? –oğlan soruşdu.
Tibb bacısı-Biz əlimizdən gələn hər
şeyi edirik ki, onu xilas edə bilək.
Mən sizə yalvarıram mənim ondan
başqa heç kimim yoxdur. Onu xilas
edin.
Tibb bacısı: Söz verirəm ki, əlimdən
gələn hər şeyi edəcəm.
Oğlan göz yaşlarını silərək palataya
qayıtdı. Bu zaman qız başa düşdü ki,
nəsə baş verir. Ancaq özü də başa
düşürdü ki, sağ qalmaq ehtimalı çox
azdır.
Bu zaman qız soruşdu:
Mənə deyin mən yaşayacam axı,
mən müalicə oluna biləcəm.
Tibb bacısı: Əlbəttə əzizim, biz
əlimizdən gələn hər şeyi edirik.
Gözlərini aşağı saldı və otağı tərk
elədi....
Bu zaman sevgililər palatada yalnız
qaldılar.
Qız dedi: Söz ver mənə nə olur-
olsun sən xoşbəxt olacaqsan mən
bunu istiyirəm səndən!!!
Oğlan: Sən nə danışırsan! Sən elə
mənim xoşbəxtliyimsən, sənsiz mən
yaşaya bilmərəm!!!
Söz ver mənə. Sən özün də bilirsən
ki, vəziyyət çox çətindi mən əmin
olmaq istəyirəm söz ver....(və
qışqıraraq başdadı ağlamağa)
Yaxşı sənə söz vermirəm, ancaq
çalışacam və o da qızı qucaqlayaraq
başdadı ağlamağa.
Axşam oldu. Qız artıq yuxuya
getmişdi. Oğlan isə hələ də onun
yatağının yanında oturaraq ordan
tərpənmirdi.
Bu zaman qız yuxu görürdü hansı ki,
anası onun yuxusuna göylərdən
gələrək dedi:
Qızım sabah axşam mən sənin
dalınca gələcəm və biz tamamilə
başqa dünyaya gedəcəyik.