ı düşünürdü:
onu necə möhkəm sevdiyini, necə
öpdüyünü o xoş günlərini. Bir qış
gecəsi o pəncərənin şüşəsinə
söykənərək bayıra tamaşa edirdi.
Onun isti nəfəsi şüşədə par
yaradırdı. Və sanki nəfəsi ilə şüşəyə
yazırdı: Mənə necə də sənsizlik
ağırdı, hər şeyimi qurban verərdim,
yenidən səni görmək üçün, yenidən
səni qucaqlamaq üçün, ya məni də
özünlə apar ya da qayıt!!!
Birdən şüşənin əks tərəfində
oğlanın adı yazıldı. Bu o idi-
sevgilisinin onu çağırdığını hiss
edərək dayana bilməmişdi. Oğlan
uşaq kimi, sevinir, qışqırırdi, bu
ondan asılı deyildi.
Şüşənin əks tərəfində damcılar
əmələ gəlirdi ki, bu da qızın göz
yaşını əks etdirirdi. Bu dünyanın ən
saf, ən təmiz sevgisi idi. Bunu
sözlərlə başa salmaq qeyri-mümkün
idi, bunu hiss etmək lazım idi. Sanki
bu mələyin insana qarşı olan sevgisi
idi. Şüşədə kiçik naxışlar əmələ
gəlməyə başladı ki, bu da qızın
gözəlliyini əks etdiridi. Həmin gözlər
idi ki, oğlan sonsuzacan baxmaq
istəyirdi, həmin dodaqlar idi ki,
toxunmaq istəyirdi. Ancaq şüşəyə
toxunanda o yalnız buz kimi şüşəni
hiss edirdi.
Nəyə görə dünya belə haqsız və
qəddardır? Bir-birini dəlicəsinə
sevən bu iki gənc nəyə görə ayrı
qalmalı idilər. Artıq ALLAH da bu
sevginin təkbaşına mümkünsüzlüyü
görürdü. O da oğlana və qıza qarşı
laqeyd qala bilmirdi. Baxmayaraq ki,
ALLAH buyurmuşdu: O qızın mələk
olmasını amma bunu bacara bilmədi.
ALLAH qıza yeni həyat verdi ki,
onlar yenidən qovuşsunlar. Bu isə
belə oldu.
Bir səhər onlar həmişəki kimi, yenə
birlikdə yuxudan ayıldılar. Onlar
heçnə yadlarına sala bilmirdilər,
hərşeyi unutmuşdular, bilirdilər ki,
nəsə baş verib amma xatırlaya
bilmirdilər. Bu möcüzəni ALLAH
istəmişdi. Ancaq şüşədə onların
adları par şəklində qalmışdı, hansını
ki, özləri yazmışdı. İndiyənəcən də
onlar bizlərin arasında yaşayırlar.
Əgər nə vaxtsa onların sevgisindən
daha saf, daha möhkəm, daha əbədi
sevgi olarsa ALLAH da onları