düşünürdü:
onu nece möhkem sevdiyini, nece
öpdüyünü o xoş günlerini. Bir qış
gecesi o pencerenin şüşesine
söykenerek bayıra tamaşa edirdi.
Onun isti nefesi şüşede par
yaradırdı. Ve sanki nefesi ile şüşeye
yazırdı: Mene nece de sensizlik
ağırdı, her şeyimi qurban vererdim,
yeniden seni görmek üçün, yeniden
seni qucaqlamaq üçün, ya meni de
özünle apar ya da qayıt!!!
Birden şüşenin eks terefinde
oğlanın adı yazıldı. Bu o idi-
sevgilisinin onu çağırdığını hiss
ederek dayana bilmemişdi. Oğlan
uşaq kimi, sevinir, qışqırırdi, bu
ondan asılı deyildi.
Şüşenin eks terefinde damcılar
emele gelirdi ki, bu da qızın göz
yaşını eks etdirirdi. Bu dünyanın en
saf, en temiz sevgisi idi. Bunu
sözlerle başa salmaq qeyri-mümkün
idi, bunu hiss etmek lazım idi. Sanki
bu meleyin insana qarşı olan sevgisi
idi. Şüşede kiçik naxışlar emele
gelmeye başladı ki, bu da qızın
gözelliyini eks etdiridi. Hemin gözler
idi ki, oğlan sonsuzacan baxmaq
isteyirdi, hemin dodaqlar idi ki,
toxunmaq isteyirdi. Ancaq şüşeye
toxunanda o yalnız buz kimi şüşeni
hiss edirdi.
Neye göre dünya bele haqsız ve
qeddardır? Bir-birini delicesine
seven bu iki genc neye göre ayrı
qalmalı idiler. Artıq ALLAH da bu
sevginin tekbaşına mümkünsüzlüyü
görürdü. O da oğlana ve qıza qarşı
laqeyd qala bilmirdi. Baxmayaraq ki,
ALLAH buyurmuşdu: O qızın melek
olmasını amma bunu bacara bilmedi.
ALLAH qıza yeni heyat verdi ki,
onlar yeniden qovuşsunlar. Bu ise
bele oldu.
Bir seher onlar hemişeki kimi, yene
birlikde yuxudan ayıldılar. Onlar
heçne yadlarına sala bilmirdiler,
herşeyi unutmuşdular, bilirdiler ki,
nese baş verib amma xatırlaya
bilmirdiler. Bu möcüzeni ALLAH
istemişdi. Ancaq şüşede onların
adları par şeklinde qalmışdı, hansını
ki, özleri yazmışdı. İndiyenecen de
onlar bizlerin arasında yaşayırlar.
Eger ne vaxtsa onların sevgisinden
daha saf, daha möhkem, daha ebedi
sevgi olarsa ALLAH da onları meleye
çevirecek!!!

<< 1 2 [3]