Onun her şeyi vardı...Her istediyini
elde ederdi...Çox oğlan vardı onun
etrafında...Amma o sevgiye
inanmırdı...Çünki hele sevmemişdi
heç kimi...19 yaşı vardı...Amma o
qeder çetinlik görmüşdü ki, sanki
genc deyil de yaşlı
biridir...Çetinlikler yaşlandırmışdı
onu...Çox ağıllı qız idi...Universitete
qebul olmuşdu...Seher onun ilk
günü idi universitetde
keçireceyi...Yeni insanlar, yeni
mühit....Kaşki valideynlerim de sağ
olsaydı, bu günü görselerdi deye
düşünürdü...Nenesi böyütmüşdü
onu bu yaşa qeder...O da keçen il
vefat etmişdi...Heç kimi olmasa da
özü öz ayaqları üstünde durmağı
bacarmışdı...
Universitetin ilk günü...Ne qeder
sevincli idi o...Qapıdan içeri girende
gözü doldu...Kiçik bir qız gördü
çünki...Anasının, atasının elinden
tutmuşdu...Çox xoşbext
görünürdü...O, ise bilmirdi ana, ata
elinden tutmaq nece bir hisdir
deye....Anadan olanda anasını
itirmiş, sonra ise atası da yol
qezasında ölmüşdü...Çox fikirli halda
dehlizde sinfini axtarırdı...
Nehayet Tapdı sinfi...Göz gezdirdi
etrafa...Oturmağa yer
axtarırdı...Sonra bir oğlan ona
yanında yer gösterdi...O da
oturdu...Oğlanla tanış oldular...Adı
Emil imiş...Yavaş-yavaş o biri
uşaqlarla da tanış oldu...Amma daha
çox Emil ile yaxın idiler...
Amma bir neçe gün idi ki Emil derse
gelmirdi...Telefonuna zeng de
çatmırdı...Narahat idi o...Axı Emilden
niye xeber yox idi...Öz-özüne
düşünürdü, Emilden nece xeber
tutacağını...En çox da onu
düşündüren Emil üçün bu qeder
narahat olmağı idi....Niye o Emili bu
qeder düşünürdü? Müellimlerin
birinden Emilin ünvanıni
öyrendi...Universitetden çıxandan
sonra Emilgile getdi...Qapını
döydü...Emil açdı qapını...Emil onu
görende çox teeccüblendi...Sonra
onu içeri devet etdi...O ise heyretle
etrafına baxırdı...Emil bir daxmada
qalırdı...Divanda bir qadın xeste
halda uzanmışdı...Kiçik bir qız ise
qadını qucaqlayıb ana deye
ağlayırdı...Qadın Emilin anası
idi...Xeste, ölümüne günler qalmış
anası...Emeliyyat

[1] 2 >>