Əfsunə ayna qarşısında dayanıb
özünə baxırdı... İllər necə də
dəyişmişdi onu. Nələr nələr
yaşamışdı bu illər ərzində. Yenə də
doğulub böyüdüyü bu şəhərdə
keçmişi xatırlayırdı: Çox kasıblıq
içində böyümüşdü, atası onun 10
yaşı olanda ağır xəstələnmişdi,
işlədiyi zavodun müdiri aylarla maaş
vermədiyindən müalicə elətdirə
bilməmiş və vəfat etmişdi... İllər
çətinliklə, yoxsulluqla keçmiş,
Əfsunə böyümüşdü, Universitetə
qəbul olduğu il yenə də həyatın
çətinliyi ilə üz-üzə gəlmişdi,
imkansızlıq ucbatından təhsildə
ürəyincə olmayan bir addım atmışdı.
Elə həmin il həyatında çox şey
dəyişmişdi onun. Universitetin
Başqa bir fakültəsindən öz
həmyerlisi olan biri həyatına
girmişdi, həyatında ilk dəfə birinə
bu qədər güvənib,bağlanmışdı...
Aradan illər keçmiş, vədlər verilmiş,
əhdlər bağlanmış, ailə qurma
planları qurulmuşdu. İlk olaraq
sevdiyi oğlan ailəsinə açıqlamışdı
vəziyyəti, ailənin isə cavabı heç də
xoşagələn olmamışdı. Hətta
qətiyyən qarşı çıxılmışdı, ata çəkdiyi
əziyyətləri, xərclədiyi pulları oğluna
xatırlatmış, ana isə özünü xəstəliyə
vurmuş, hətta südünü halal
etməyəcəyini demişdi oğluna. Və
hətta Əfsunənin anasına xəbərdarlıq
göndərmişdi ki, qızına sahib çıxsın!
Ana isə çox dilxor olmuş, qızına
qarşı artıq xeyli dəyişmişdi...
Universitet bitdikdə isə gənclərin
yolları ailələrin səyi ilə ayrılmışdı...
Və bir gün sevdiyi insan Əfsunəyə
zəng edib halallıq istəmişdi, çünki
nişanlanırdı... Onun nişanlandığı
qızın vaxtilə atasının işlədiyi zavodun
müdirinin qızı olduğunu Əfsunə
sonralar öyrənmişdi... Bütün
bunlardan sonra o həyatdan
küsmüş, həyatının ən ağır, çətin
günlərini yaşamış bir müddət heç
kimə güvənə bilməmiş və heç
zaman ailə qurmayacağnı
düşünmüşdü. Üstəlik anasının da
onla tərs rəftarı onu tamamən
həyatdan soyudurdu, qohum-tanış
qızlar bir-bir nişanlanırdı və hər
dəfə anasının uzun danlaqlarını
eşitməmək üçün hara gedəcəyini
bilmirdi. Sonunda isə onu bəyənən,
son dərəcə mədəni, təhsilli zəngin
bir