Salam
sevdiyim....Mənəm o
sevmədiyin....Dəyərini
bilmədiyin...Elə istərdim ki, səni
görüncə üzünə qarşı salam verə
bilim...Daha yanından yad bir
insan kimi keçməyim...Elə bir
sevgidir ki, mənimki...Ölümünə
sevdim mən və hələ də
sevirəm...Həmişə də
sevəcəm...Səni görüncə hər şeyi
unuduram...Hətta bəzən
unuduram məni
sevmədiyini....Bəlkə də başqasını
sevirsən....Mən səndən sevgi
istəmədim ki.....Sadəcə məni
anlamağın bəs idi mənə...Səni
bu qədər çox sevən birini
düşmən bilmə özünə...Axı nə
etmişəm mən sənə???
Sevməkmi mənim günahım???
Əgər sevmək günahsa razıyam
ən böyük cəzanı
çəkməyə...Hərdən qəlbimdə
üsyanlar qopur "niyə məni
sevmədi, o heç mənim sevgimə
layiq deyil" deyə....Sonra qəlbimə
bir şey xatırladıram "ey qəlbim
sən ki, onu qarşılıqsız, heç bir
şey gözləmədən sevmisən və
həmişə də belə
sevəcəksən"...Kaşki sevməsən
amma mənimlə
danışsan,susmasan...Mən sənə
dərdimi danışsam, sən mənə
dərdini danışsan...Amma sadəcə
xəyaldı bunlar...Deyirlər ki, Tanrı
insana gerçəkləşdirməyəcəyi
arzunun xəyalını
qurdurmaz...Amma bilirəm ki,
sən mənim heç vaxt qəbul
olunmayacaq duamsan...Və
bunu bilə-bilə, sevmədiyini bilə-
bilə sevirəm səni...Qəlbimə çox
dəymisən ey sevdiyim...Çox
yaralamısan məni...Amma
unutmuşam mən, mənə verdiyin
əzabları...Tək bir gülüşünlə
unutmuşam...Səndən gələn
əzabı çəkmək də mənim üçün
xoşbəxtlikdir...Həyatda ən böyük
sevincim isə sənin gülüşünü
görməkdir...Xahiş edirəm məni
gülüşünə möhtac etmə...Sən
həmişə xoşbəxt ol, həmişə
gül...Gül ki, sənin gülüşünlə mən
də gülüm