Gələn Nərgiz idi. Ülviyyə ona yaxınlaşanda necə yalan deyəcəyini düşünərkən, qormuşdu ki, Nərgiz onun yalanının tutacaq. Çünki onlar uşaqlıq dostu idilər. Bir birilərini hər halından nə baş verdiyini anlayırdılar. Amma bu çətin olmadı. Ülviyyə bir neçə cümləni beynində toparlayıb demək istəyəndə ağızndan çıxan birinci kəlmədə nərgiz özünü Xəstəxananın dəhlizinə atdı. – Kənana vurduğun sakitləşdirici deyilmiş, Nədirsə onun halını pis edib. Bu cümlə kifayət etmişdi. Ülviyyə rahatlasa da Nərgiz üçün qorxmuşdu. Onu çoxdandır belə qorxan görməmişdi. Palataya girəndə Nərgiz yatağın kənarına gəlib Kənana baxdı. Üzü Kənana tərəf olduğundan Şəhriyar və ülviyyə onun gözlərini dolduğunu görməmişdilər. Ülviyyə isə Şəhriyara peşiman şəkildə baxıb – indi neynəyəcəyik deyə sual dolu baxışlarını yönəltmişdi. Şəhriyar isə ona çıxmağı işarə etdi. Hər ikis palatadan çıxmışdılar. Nərgiz yatağın yanında diz çöküb səsszicə ona baxırdı. Kənan gözləri yumulu olduğundan Nərgizin simasıı görə bilmirdi, amma açmağa da qorxurdu. Nərgiz ayıqdır o saatca başa düşər deyə tərpənmədi. Amma onun səssizliyi Kənanı lap hövsələdən çıxardırdı. Nərgiz isə qorxa qorxa pııçıltı ilə Kənanı səslədi.
- Kənan..bağışla.. mən istəyərək eləmədim nə olar bağışla. Hönkürtü ilə ağlamasına dözə bilməyib gözlərini açdı. Nərgiz başı aşağı əlləri üzündə ağlayırdı. Yaxınlaşmaq istəsə də səbrini sıxıb “yox, bu belə asan olmamalıdır, çək cəzanı Nərgiz xanım” deyə gözlərini yenidən yumdu. Nərgiz isə onun əlini tutub gözünü silərək – Kənan nolar özünə gəl.. Yalvarıram. Səsi tir tir əsən Nərgiz o qədər qorxmuşdu ki, əlləri də əsirdi. Palataya girən tibb bacısı anlayışlamayan dildə dərman vurluduğunu Kənanın bu dərmandan ömür boyu yatağa məhkum qala biləcəyini dedi. Nərgiz daha da ağlayaraq dözməyib otaqdan çıxdı. Ülviyyə onun bu halına acıyaraq Şəhriyara
- Mən gedirəm hər şeyi deyəm. Gör nə günə düşüb. Ona rəvadır bu.
- Dəymə.. qoy ikisi də ağlını başına yığsın. Nərgiz gözüaçıq qızdır Kənanın yalan dediyin tutacaq..