. onda da vay Kənanın halına
Şəhriyarın telefon çalması ilə söhbətləri kəsmiş oldu. Zəng edən anası Şahnaz idi. Şəhriyar bir az aralanıb telefonu açdı.
- Oğlum haradasan, atan da narahat olur artıq. Gecə gec gəlib yatırsan biz oyanmamış qaçırsan.
- Ana dedim axıdostum xəstəxanadadır onun yanındayam. Tək qoya bilmərəm.
- Kimdir axı? Bəlkə biz də gələk.
- Yox.. yox siz tanımırsınız. Narahat olmayın, bu gün çalışacağam tez gəlim. Şəhriyar telefonu bağlayıb Ülviyyənin yanına gəldi. Anası onun yanında əyləşmişdi. Onlara yaxınlaşanda isə Gülnaz – oğlum neçə gündür burada bizə görə avara olmusan, get işinin gücünün arxasına narahat olma, daha yaxşıdır. Yəqin ki, bu gün bizi də yanına buraxarlar.
- Yox, o nə sözdür. Mənim yerim indi buradır. Deyib əyləşən şəhriyara baxan Gülnaz sevinməkdən daha ççox təəssüf hissi keçirdirdi.
Həkim Kamal bəyin palatasından çıxıb onlara yaxınlaşaraq – Gözünüz aydın daha xəstəmizə iynə vurub yatırtmağa ehtiyax yoxdur. Hər şey qaydasındadır.
- Onu görə biləri..
- Hə əlbəttə, özü də artıq sizi görmək istəyir, amma əvvəlcə xahiş etdi birinizi çağırım yanına. Gülnaz gözlərində işıltı ilə palataya keçmək istəyirdi ki, həkim onu dayandırıb.- Yox Gülnaz xanım. Sizinlə sonra görüşəcək. Amma əvvəlcə bu cavan oğlanı çağırır- deyə Şəhriyara işarə etdi. Hər kəs donmuş halda Şəhriyara baxırdı. Elə şəhriyarda qurumuşdu. Ülviyyəyə baxıb “Hər şey yaxşı olacaq” baxışı ilə ondan ayrılıb palataya girdi. Kamal bəy ağır ağır nəfəs alırdı. Şəhriyarı görüncə üzündə təbəssümlə ona əli ilə oturmağı işarə etdi. Şəhriyar yavaşca əyləşib baxışlarını yerə tikdi. Ağlından min fikir keçdi. Yəqin ki, qızından uzaqq durmağı, ona yaxınlaşmamağı buradan getməyi xahiş edəcək. Bunları eşidəcəyi təqdirdə nə deyəcəyini bilmədən əllərini sıxmağa başladı. Nə də olsa qarşısında sağlam insan dayanmırdı. Ürək xəstəsi, sevdiyi qızın atası dayanmışdı. Şəhriyar bu düşüncələrə dalarkən Kamal bəyin ona necə baxdığını görmürdü. Kamal bəy gülümsəyib səössizliyi pozdu.
-