Oğlum, narahat olma. Bura səni nə acılamağa, nə danlamağa, nə də....nə də qızımdan uzaq dayanmağı deməyə çağırmamışam.
Şəhriyar onun bu sözünə anidən başını qaldırıb gülümsəməylə Kamal bəyin üzünə baxdı.
- Hə onu deməyəcəkdim. Deyəcəyim başqa bir şeydir. Amma aramızda qalacaq. Kişi kimi ikimizin arasında
- Hə.. hə əlbəttə.
- Neçə vaxtdır burada məni iynələrlə uyuşdursalarda hər şeydən xəbərim var. Sənin burda qızıma həyat yoldaşıma dəstək olmağından tutmuş hər şeydən. Bu iynələr məni halsızlaşdırıb. Çox danışa bilməyəcəyəm. Sənin Ülviyyə ilə vəziyyətin elədir ki, hər adamın başına gəlməz. Nə bilərdin ki, sevəöcəyin qızın ailəsi ilə sənin ailən bir araya gələ bilməz, gəlməməlidir. Mən Ülviyyənin düzgün addım atacağından əmin idim. Bilirdim ki, o nə qərar versə düzgün olan o olacaq. Qızım məni seçdi. Atasının qürurunu düşündü.
- Hə məni fəda etdi
- Səni yox. Sevgisini. Bunlar ayrı şeydirlər. Sevgi ən böyü2k hissdir. Bunu hər kəs bilməz, hiss etməz. Heç onu bilmək də lazım deyil, onu hiss etmək lazımdır. Əgər qızım sənin sevgini bilsəydi o zaman ona unutmaq daha asan olardı, amma o sənin sevginin böyüklüyünü hiuss etdiyi üçün günü gündən gözümün önündə əridi getdi. Əlimdən nə gəlirdi? Mən də o anda qürurumu düşünürdüm.
- Amma bu bizijm günahımız deyil axı.
- Hə düzdür. Sizin günahınız deyil. Amma özünü mənim yerimə qoy. Düşün ki, bir vaxtlar Ülviyyənin dəli kimi sevdiyi bir adamla illər sonra qohum olacaqsan, onunla üz üzə gələcəksən. Hər ona baxanda görəsən mənim qadınım hələ də onu sevirmi sualları ilə beynini çürüdəcəksən. Asan deyil, heç asan deyil
- Bəs indi? İndi necə olacaq? Heç nə dəyişməyəcək
- Dəyişdi Şəhriyar, çox şey dəyişdi.
- Necə?
- Icazənlə o mənə qalsın. Amma bir tək kəlmə deyəcəyəm, artıq mən həyat yoldaşımdan zərrə qədər şübhə etmirəm. Onun qəlbindən xəbərdaram. Bu mənə bəs edir, geri qalan hər şey artıq bəhanədir.
- Yəni..icazə verirsiniz.
- Yox icazə vermirəm.. ... Xeyir dua verirəm. Qızımı götür get buralardan.
- Necə?
-