onda da vay Kenanın halına
Şehriyarın telefon çalması ile söhbetleri kesmiş oldu. Zeng eden anası Şahnaz idi. Şehriyar bir az aralanıb telefonu açdı.
- Oğlum haradasan, atan da narahat olur artıq. Gece gec gelib yatırsan biz oyanmamış qaçırsan.
- Ana dedim axıdostum xestexanadadır onun yanındayam. Tek qoya bilmerem.
- Kimdir axı? Belke biz de gelek.
- Yox.. yox siz tanımırsınız. Narahat olmayın, bu gün çalışacağam tez gelim. Şehriyar telefonu bağlayıb Ülviyyenin yanına geldi. Anası onun yanında eyleşmişdi. Onlara yaxınlaşanda ise Gülnaz – oğlum neçe gündür burada bize göre avara olmusan, get işinin gücünün arxasına narahat olma, daha yaxşıdır. Yeqin ki, bu gün bizi de yanına buraxarlar.
- Yox, o ne sözdür. Menim yerim indi buradır. Deyib eyleşen şehriyara baxan Gülnaz sevinmekden daha ççox teessüf hissi keçirdirdi.
Hekim Kamal beyin palatasından çıxıb onlara yaxınlaşaraq – Gözünüz aydın daha xestemize iyne vurub yatırtmağa ehtiyax yoxdur. Her şey qaydasındadır.
- Onu göre bileri..
- He elbette, özü de artıq sizi görmek isteyir, amma evvelce xahiş etdi birinizi çağırım yanına. Gülnaz gözlerinde işıltı ile palataya keçmek isteyirdi ki, hekim onu dayandırıb.- Yox Gülnaz xanım. Sizinle sonra görüşecek. Amma evvelce bu cavan oğlanı çağırır- deye Şehriyara işare etdi. Her kes donmuş halda Şehriyara baxırdı. Ele şehriyarda qurumuşdu. Ülviyyeye baxıb “Her şey yaxşı olacaq” baxışı ile ondan ayrılıb palataya girdi. Kamal bey ağır ağır nefes alırdı. Şehriyarı görünce üzünde tebessümle ona eli ile oturmağı işare etdi. Şehriyar yavaşca eyleşib baxışlarını yere tikdi. Ağlından min fikir keçdi. Yeqin ki, qızından uzaqq durmağı, ona yaxınlaşmamağı buradan getmeyi xahiş edecek. Bunları eşideceyi teqdirde ne deyeceyini bilmeden ellerini sıxmağa başladı. Ne de olsa qarşısında sağlam insan dayanmırdı. Ürek xestesi, sevdiyi qızın atası dayanmışdı. Şehriyar bu düşüncelere dalarken Kamal beyin ona nece baxdığını görmürdü. Kamal bey gülümseyib seössizliyi pozdu.
- Oğlum,

<< 1 2 [3] 4 5 ... 7 >>