Şəhriyarla nə danışdığını soruşmasın. Səbrini çox sıxsa da bəlli idi ki, sözlü adama oxşayır.
- Eşidirəm Gülnaz.
- Nə?
- Deyirəm eşidirəm. Nəsə demək istəyirsən.
- Yox.. həə.. yənii.. şeyy... özünü necə hiss edirsən. Kamal bəy bu sözə gülümsəyib – Gülnaz mənə yox da. Sən Ülviyyəni aldada bilrəsən, amma məni yox. Şəhriyarla nə danışdığımı soruşacaqsan.
Gülnaz utanmış halda əlini çəkib – səndə ki, yox.. o heç ağlıma gəlmirdi.. deyib baxışlarını qaçırtdı.. Kamalın – hə yaxşı sən deyən olsun sözünün ardınca. – elə yaxşı söz saldın, doğrudan nə danışırdınız. Deyərək əlini saçına atıb oynatmağa başladı. Kamal bu reaksiyaya daha da gülərək. – ehh Gülnaz, heç dəyişməmisən. Dedi.
- Şəhriyara təşəkkür edirdim ki, bu qədər vaxtda yanınınzda olub tək qoymayıb.
- Elə bu?
- Elə bu.
- Bəs ona başqa nəsə dedin? Yəni, nə bilim bəlkə ... nə isə boş ver.
- Ülviyyənin sevgisinə sahib çıxmasını da dedim
- Nə?
- Eşitdiyin.
- Axı Ülviyyə.
- Gülnaz, xahiş edirəm. Məncə hamımız yetəri qədər incindik, qırıldıq. Izn verək uşaqlar xoşbəxt olsunlar. Bizim kimi...
Gülnaz Kamalın sözünə başını qaldırıb gülümsəyərək. “Sən necə istəyirsən elə olsun ” deyincə Kamal bəy bir əlini qaldırıb ona tərəf uzatdı. Gülnazın onun əlinin tutması ilə hər ikisi sevgi ilə gülümsədilər.
- Hə bir şey daha xahiş edəcəyəm.
- Nə istəsən.
- Məncə biz də onlara dəstək olmalıyıq. Biz onalrla danışmalıyıq.
- Onlar? Ülviyyəgilnən.
- Yox.. Kamalın sözünü başa düşən Gülnaz əvvəlcə narahat oldu, amma bu narahatlıq əvvəlki kimi özünə görə deyildi. Sadəcə Kamalın Səlimi görüncə yenidən ona qarşı soyumasından qorxurdu.
- Sənə hələ də çətindir onlarla qarşılaşmaq?
- Yox Kamal. Mən sadəcə sənə görə narahatam.
- Yaxın gəl, otur. Əvvəl olsaydı hə narahat olmağa dəyərdi. Amma indi. Mən sənin burda yanımda danışdığın hər şeyi eşidirdim Gülnaz. Bilirəm ki, ürəyində ona qarşı kindən başqa heç nə qalmayıb. Amma etiraf edim ki, kinli olmağını da istəmirəm. Ona qarşı ümumiyyətlə heç nə hiss etməni