i istəmirəm. Başa düşürsən?
- Hə, hə əlbəttə.
- O zaman çağırıb oturub danışmaq lazımdır. Uşaqlar keçmişdə yaşanıb bitmiş bir hadisə üçün əzab çəkməməlidirlər. Elə sən də. Sən bunu bil ki, sən mənim alın yazımsan. O isə sadəcə həyatına girən təsadüf idi.
Gülnaz başını yelləyərək, gülümsədi.
Şəhriyarla Ülviyyə isə hər zamankı kimi narahat halada amma bir birilərinə sığınaraq dəhlizdə oturmuşdular. Onlar bu söhbətdən bi xəbər olduqları üçün hər ikisini nə gözlədiyini bilmirdilər. Ülviyyə başını Şəhriyarın sinəsindən qaldırıb sakitcə onun üzünə baxırdı. Şəhriyar ona göz vuraraq gülümsəmişdi.
– atamala nə danışırdınız.
- Mmm.. Atanla... heçç.. sizi tək qoymadığıma görə təşəkkür edirdi.
- Başqa?
- Başqa?....mmm hə bir də dedi ki, sən çox yaxşı oğlansan, mənim də bir balaca, dəcəl qızım var, gəl onu verim sənə.
- Ee Şəhriyar bəsdir. Ciddi soruşuram
- Mən də ciddi cavab verirəm
- Şəhriyar!
- Ooo səsinizi mənə yüksəldirsiniz Ülviyyə xanım?
- Şey... bağışla.. Mən sadəcə narahatam.
- Gəl bura...deyərək Şəhriyar onun başını yenidən sinəsinə qoydu. – narahat olma. Heç nə demədi. Hər şey qaydasındadır. Şəhriyarın telefonun çalması ilə onlar yenidən ayrıldılar. Şahazın zəng vurması artıq Şəhriyarı narahat edirdi. Bəlli idi ki, ata anası onu rahat qoymayacaqlar. Ülviyyəyə gəlirəm deyib yenidən oradan uzaqlaşdı.
- Ana?
- Oğlum bu günlük tez gəl evə, axşam qonağımız var.
- Ana qonağın yeridir. Demirəm sənə xəstəxanadayam.
- Oğlum başa düşürəm, amma atan da çağırır səni.
- Ana, getməliyəm. Məni gözləməyin.
- Alo Şəhriyar, oğlum,
- Ata.
- Oğlum, xahiş edirik bu günlük üzrxahlıq elə gəl evə.
Şəhriyar atasına rədd cavabı verə bilmədiyi üçün dişini sıxıb – yaxşı ata deyə bildi.
Ülviyyənin yanına qayıdanda – Ülüm mən bu günlük bir az tez gedəcəyəm.
- Hə, əlbəttə, neçə gündür burda yesir oldun.
- Elə demə, mənə sənin yanında xoşdur.
- Bilirəm. Amma sən də dincəlməlisən. Həm atam yaxşıdır get narahat olma.
Şəhriyar sağollaşıb getdikdən sonra