Gülnaz palatadan çıxıb Ülviyyəni tək görəndə təəcübləndi.
- Şəhriyar hanı?
- Getdi. Işi varmış
- Hə, lap yaxşı. Nəsə danışdınız?
- Nə barədə?
- Atanla söhbətləri barədə.
Görünürdü ki, tək Ülviyyəni maraq bürümüyüb ki, onlar arasında nə danışılıb.
- Soruşdum, amma heç nə demədi. Gülnaz başını yelləyib Nərgizi soruşunca Ülviyyənin yadına nəsə düşümüş kimi yerindən dikəldi.
- Nərgizi tamam unutdum. Gəlirəm ana, onunla danışmalıyam
- Hara noldu ki?
- Gəlib danışaram..
Ülviyyə Nərgizə zəng vuranda uzun çağırışlardan sonra gördü ki, Nərgiz telefona rədd cavabı verdi. Yenə yığmaq istəyəndə qısa mesaj gəldi “Mama”
Bəlliydi ki, anas ilə danışır. Telefon əlində başı aşağı anasının qarşısında o tərəf bu tərəfə getməsinə baxırdı.
- Qızım, sən axı hər şeyi mənə deyirdin?
- Ana heç nə yoxdur
- Nə heç nə yoxdur. Oğlan orda deyir qızınızla bir birimizi sevirik, sən deyirsən heç nə yoxdur.
- Nə? Eləcə dedi?
- Hə. Nədir yoxsa inkar edəcəksən.
- Mən... şey... ana... yənii...mən
- Sözü ağzında fırlatma, de görüm istəyirsən yoxsa yox.
- Mam! Xahiş edirəm!
- Nə mam, nə var burda sevirsən yoxsa yox? Nərgiz sualı cavablandırmamış qapılarını zəngi çaldı. Anası qapını açınca qarşısında gördüyü mənzərədən şok olmuşdu.
- Sən burda neynirsən a bala?
- Dediniz gələrsən danışarıq. Mən də gəldim.
Bu Kənan idi. Aynur xalanın sözünü səhv başa düşümüş, gəl deyərən bu gün gəl deyə başa düşümüşdü.
- Dedime, amma demədim ki, dur bu gün gəl, özü də ək.
- Bəs kimlə gəlim.
- Allahım..keç içəri, gəl görüm.
Nərgiz Kənanı görüncə gözləri bərəlmiş halda – sən burda neynirsən deyincə, anası Nərgizin yanını göstərib Kənanı otuzdurdu.
- Indi ikiniz də danışım görüm nə oyundan çıxırsınız.
Nərgiz və Kənan günah iş görmüş uşaqlar kimi çiyinlərini büküb oturmuşdular. Aynur xanım stulu onların qarşısında qoyub yerini rahat əyləşincə bəlli oldu ki, söhbət uzun olacaq.
Bölümün sonu
Bu bölümü final eləmək istədim, amma tələm tələsik yazmamaq üçün bir bölüm də uzandı.