Şehriyarla ne danışdığını soruşmasın. Sebrini çox sıxsa da belli idi ki, sözlü adama oxşayır.
- Eşidirem Gülnaz.
- Ne?
- Deyirem eşidirem. Nese demek isteyirsen.
- Yox.. hee.. yenii.. şeyy... özünü nece hiss edirsen. Kamal bey bu söze gülümseyib – Gülnaz mene yox da. Sen Ülviyyeni aldada bilresen, amma meni yox. Şehriyarla ne danışdığımı soruşacaqsan.
Gülnaz utanmış halda elini çekib – sende ki, yox.. o heç ağlıma gelmirdi.. deyib baxışlarını qaçırtdı.. Kamalın – he yaxşı sen deyen olsun sözünün ardınca. – ele yaxşı söz saldın, doğrudan ne danışırdınız. Deyerek elini saçına atıb oynatmağa başladı. Kamal bu reaksiyaya daha da gülerek. – ehh Gülnaz, heç deyişmemisen. Dedi.
- Şehriyara teşekkür edirdim ki, bu qeder vaxtda yanınınzda olub tek qoymayıb.
- Ele bu?
- Ele bu.
- Bes ona başqa nese dedin? Yeni, ne bilim belke ... ne ise boş ver.
- Ülviyyenin sevgisine sahib çıxmasını da dedim
- Ne?
- Eşitdiyin.
- Axı Ülviyye.
- Gülnaz, xahiş edirem. Mence hamımız yeteri qeder incindik, qırıldıq. Izn verek uşaqlar xoşbext olsunlar. Bizim kimi...
Gülnaz Kamalın sözüne başını qaldırıb gülümseyerek. “Sen nece isteyirsen ele olsun ” deyince Kamal bey bir elini qaldırıb ona teref uzatdı. Gülnazın onun elinin tutması ile her ikisi sevgi ile gülümsediler.
- He bir şey daha xahiş edeceyem.
- Ne istesen.
- Mence biz de onlara destek olmalıyıq. Biz onalrla danışmalıyıq.
- Onlar? Ülviyyegilnen.
- Yox.. Kamalın sözünü başa düşen Gülnaz evvelce narahat oldu, amma bu narahatlıq evvelki kimi özüne göre deyildi. Sadece Kamalın Selimi görünce yeniden ona qarşı soyumasından qorxurdu.
- Sene hele de çetindir onlarla qarşılaşmaq?
- Yox Kamal. Men sadece sene göre narahatam.
- Yaxın gel, otur. Evvel olsaydı he narahat olmağa deyerdi. Amma indi. Men senin burda yanımda danışdığın her şeyi eşidirdim Gülnaz. Bilirem ki, üreyinde ona qarşı kinden başqa heç ne qalmayıb. Amma etiraf edim ki, kinli olmağını da istemirem. Ona qarşı ümumiyyetle heç ne hiss etmeni

<< 1 [2] 3 4 5 >>