Gülnaz palatadan çıxıb Ülviyyeni tek görende teecüblendi.
- Şehriyar hanı?
- Getdi. Işi varmış
- He, lap yaxşı. Nese danışdınız?
- Ne barede?
- Atanla söhbetleri barede.
Görünürdü ki, tek Ülviyyeni maraq bürümüyüb ki, onlar arasında ne danışılıb.
- Soruşdum, amma heç ne demedi. Gülnaz başını yelleyib Nergizi soruşunca Ülviyyenin yadına nese düşümüş kimi yerinden dikeldi.
- Nergizi tamam unutdum. Gelirem ana, onunla danışmalıyam
- Hara noldu ki?
- Gelib danışaram..
Ülviyye Nergize zeng vuranda uzun çağırışlardan sonra gördü ki, Nergiz telefona redd cavabı verdi. Yene yığmaq isteyende qısa mesaj geldi “Mama”
Belliydi ki, anas ile danışır. Telefon elinde başı aşağı anasının qarşısında o teref bu terefe getmesine baxırdı.
- Qızım, sen axı her şeyi mene deyirdin?
- Ana heç ne yoxdur
- Ne heç ne yoxdur. Oğlan orda deyir qızınızla bir birimizi sevirik, sen deyirsen heç ne yoxdur.
- Ne? Elece dedi?
- He. Nedir yoxsa inkar edeceksen.
- Men... şey... ana... yenii...men
- Sözü ağzında fırlatma, de görüm isteyirsen yoxsa yox.
- Mam! Xahiş edirem!
- Ne mam, ne var burda sevirsen yoxsa yox? Nergiz sualı cavablandırmamış qapılarını zengi çaldı. Anası qapını açınca qarşısında gördüyü menzereden şok olmuşdu.
- Sen burda neynirsen a bala?
- Dediniz gelersen danışarıq. Men de geldim.
Bu Kenan idi. Aynur xalanın sözünü sehv başa düşümüş, gel deyeren bu gün gel deye başa düşümüşdü.
- Dedime, amma demedim ki, dur bu gün gel, özü de ek.
- Bes kimle gelim.
- Allahım..keç içeri, gel görüm.
Nergiz Kenanı görünce gözleri berelmiş halda – sen burda neynirsen deyince, anası Nergizin yanını gösterib Kenanı otuzdurdu.
- Indi ikiniz de danışım görüm ne oyundan çıxırsınız.
Nergiz ve Kenan günah iş görmüş uşaqlar kimi çiyinlerini büküb oturmuşdular. Aynur xanım stulu onların qarşısında qoyub yerini rahat eyleşince belli oldu ki, söhbet uzun olacaq.
Bölümün sonu
Bu bölümü final elemek istedim, amma telem telesik yazmamaq üçün bir bölüm de uzandı.

<< 1 2 3 [4] 5 >>