r güldürmüşdü
ki,gözlərimiz yaşamışdı.Onlar
ın bu cürə zaraflarına biz öyrəşmişdik,elə onlar özləri
də,buna görə də bir-
birilərindən incimirdilər.(M
üəllif : Ruf M-li) Günlər keçib
gedirdi,ad günündən sonra
Nəsib bir neçə dəfə daha mənə zəng vurub hal-əhval
soruşdumdu.Anam isə çoxdan
köhnə fikirlərinə qayıdıb
həvəsə düşmüşdü,elə Ədilə
xalada bizə tez-tez zəng
vurmağa başlamışdı.Hər kəs bu vəziyyətdən məmnun
idi,təkcə mən
yox.Fikirlərimdən azad ola
bilmirdim,elə Mehracdan
da.Hələdə ona bağlı hiss
edirdim özümü,nə haqla?Mən ki özüm yollarımızın ayrıldığını
demişdim,bəs onda bu umid
niyə idi?Nəyə idi?
Bilmirəm.Hələ də ondan
nəsə gözləyirdim.İlk addımı
qarşındakından gözləmək bizim adətimiz
olmuşdu.Bəlkədə o da
məndən gözləyirdi,bəlkə
çoxdan məni
unutmuşdu,bəlkə heç
unutmayıb,lakin həyatını da ləngitməyib,qurub
yaşayır,mən niyə onu unudub
həyatımı yaşamırdım?!Son
günlər isə əsl həqiqəti
bilmək istəyi içimdə baş
qaldırmışdı,bir neçə dəfə Cümşüdlə danışmağa cəhd
etsəm də o bağırıb məni
qovmuş,bu məsələni mənə
qadağan etmişdi.Bütün
cəsarətimi toplayıb Laraya
zəng vurdum,lakin o da nömrəsini dəyişmişdi,son
umid yerindən də əlim belə
boş qalmışdı. Muellif Ruf