“Elə bir Novruz günü olmaz ki, biz həmin gün fərəc (zühur) arzusunda olmayaq. Çünki bu, bizim və tərəfdarlarımızın günüdür”.

İmam Sadiq (ə).

Biharül-ənvar, 59-cu cild, səh. 92.

Hər şeydən öncə bunu deməliyik ki, Novruz sırf dini və islami bayram deyil. Çünki əslində Novruz bilavasitə təbiətlə bağlı olan və təbiətdə baş verən dəyişikliyi özündə əks etdirən bir bayramdır. Onun mənşəyini səmavi dinlərdən və səmavi kitablardan daha əvvəlki dövrlərdə axtarmaq lazımdır. Novruzun kökləri atəşpərəstlikdən də qədimlərə gedib-çıxır. Amma uzun müddət İranda və atəşpərəst bir mühitdə qeyd edildiyi və İslamın yarandığı zaman da atəşpərəstlərə məxsus bir bayram sayıldığı üçün, Novruzu çox zaman səhv olaraq spesifik məcusi bayramı hesab edirlər.

Müsəlman alimlərinin qələmə aldıqları tarix və coğrafiya kitablarından əlavə, sırf dini məzmunlu əsərlərdə də Novruz bayramı haqqında məlumatlara rast gəlirik. Şeyx Tusinin “Misbahül-mütəhəccidin”, İbn Fəhd Hillinin “əl-Mühəzzəbül-bari”, İbn İdris Hillinin “əs-Sərair”, Şeyx Bəhainin “Cameyi-Abbasi”, Əllamə Məclisinin “Zadül-məad” və “Biharül-ənvar”, Hürr Amulinin “Vəsailüş-şiə”, Seyyid Mühəmməd Kazim Yəzdinin “Ürvətül-vüsqa”, Şeyx Abbas Quminin “Məfatihül-cinan” kitablarında və onlarla başqa mənbələrdə Novruz gününün fəzilətləri, müstəhəb əməlləri haqqında qeydlər mövcuddur.

Kitablarda yazılıb ki, İmam Əli ibn Əbu Talibin (ə) xilafət illərində ona Novruz hədiyyəsi (yemək) gətirdilər. Həzrət Əli (ə) bu hədiyyənin hansı münasibətlə verildiyini soruşanda, Novruz bayramı olduğunu söylədilər. İmam hədiyyəni qəbul edib buyurdu: “Hər günümüzü Novruz edin”. Bu hədisin fərqli variantlarını Şeyx Səduq “Mən la yəhzürühül-fəqih” (3-cü cild, səh. 300), Beyhəqi “əs-Sünənül-kübra” (9-cu cild, səh. 392), Səmani “əl-Ənsab” (3-cü cild, səh. 37) kitablarında qeyd etmişlər. Bəzi məlumatlara görə, Həzrət Əliyə (ə) hədiyyə gətirən adam – əslən fars mənşəli olan hənəfi məzhəbinin banisi Əbu Hənifənin babası Nöman ibn Mərziban