(“Kitabül-imarə”, 43-cü möcəm, 1905 (4923)-ci hədis), Nəsai öz “Sünən”ində (“Kitabül-cihad”, 22-ci töhfə, 3139-cu hədis) qeyd etmişdir. Tirmizi öz “Sünən”ində (“Kitabüz-zöhd”, 48-ci möcəm, 2382-ci hədis) və İbn Hibban öz “Sünən”ində (408-ci hədis, 1-ci cild, səh. 135-137) hədisi bir qədər fərqli şəkillərdə nəql etmişlər. Məşhur sələfi alimi Albani bu hədisi səhih saymışdır (“Səhihüt-Tərğib vət-tərhib”, 1-ci cild, səh. 114-116, 22-ci hədis).

Oxşar hədis şiə mənbələrində də Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərdən (s) və məsum imamlardan rəvayət edilib (bax: “Biharül-ənvar”, 70-ci cild, səh. 249, 24-cü hədis).

İkinci rəvayət

Xeybər savaşından sonra Peyğəmbər car çəkdirdi ki, hər kim döyüşdə qənimət əldə edibsə, onu mütləq təhvil versin. Əksəriyyət bu əmrə tabe olub, qənimətləri təhvil verdi.

Müsəlmanlar Xeybərdən qayıdarkən Vadiyül-Qüra adlı məntəqədə düşərgə saldılar. Burada Peyğəmbərin Müd’əm adlı zənci nökəri Onun dəvəsinin kəcavəsini hazırlayan zaman qəfil atılan bir ox onu həlak etdi. Ətrafı nə qədər axtardılarsa, qatili tapa bilmədilər. Yəqin ki, yəhudilərdən kimsə döyüşdə öldürülən qohumunun intiqamını almaq üçün bu addımı atmışdı. Müsəlmanlar Müd’əmin şəhid olduğunu qəbul etdilər, çünki böyük ehtimalla düşmən oxundan ölmüşdü. Bütün düşərgəyə xəbər yayıldı ki, Müd’əm də şəhid olub cənnətə getdi. Onu böyük ehtiramla dəfn etməyə hazırlaşdıqları zaman Peyğəmbər buyurdu: “Xeyr, o, cənnətlik deyil. Çünki ölərkən əynində olan libas döyüş qənimətlərindən idi və onu təhvil verməmişdi. Qiyamət günündə həmin parça alova dönüb onun bədənini bürüyəcək”. Beləliklə, bir libas Müd’əmi cəhənnəmə apardı. Bu hadisə bütün mötəbər siyrə kitablarında təsvir edilib. O cümlədən, “Siyreyi-İbn Hişam”, 3-cü cild, səh. 347-348; Ə.Hümeydi. Əs-Siyrətün-nəbəviyyə, 7-ci cild, səh. 69 və s.

Üçüncü rəvayət

Bir çox mötəbər tarix və hədis mənbələrində, o cümlədən, “Səhihül-Buxari”nin “Cihad” kitabında Quzman adlı bir münafiqin əhvalatı təsvir edilib. Müsəlmanlar Ühüd savaşına yollananda