“Təbərrük” sözünün ərəb dilindən tərcüməsi “bərəkətli etmək” mənasını verir. Hər hansı müqəddəs şəxsiyyətin xatirə kimi qorunub-saxlanılan şəxsi əşyasına, yaxud müqəddəs məkana məxsus yadigara “təbərrük” deyilir.

Hələ Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin (s) sağlığında Onun təri, saç-saqqal telləri, hətta sınmış dişi müsəlmanlar tərəfindən təbərrük kimi qorunurdu. Əgər bu hərəkət günah və ya şirk olsaydı, yəqin ki, Peyğəmbərin özü buna etiraz edərdi. Peyğəmbərin xanımı ümmül-möminin Ümmi-Sələmə o həzrətin tellərini və tər damcılarını bir qaba töküb özündə saxlayırdı. Peyğəmbərin vəfatından sonra Mədinə camaatından kim xəstələnirdisə və ya göz dəyməsinə düçar olurdusa, Ümmi-Sələməyə kömək üçün müraciət edirdi. Ümmi-Sələmə Peyğəmbərin tellərini su ilə dolu qabın içinə salıb çıxarır, bu yolla həmin suyu təbərrükə çevirirdi. Sonra həmin suyu xəstə üçün göndərirdi. “Səhihül-Buxari”də yazılıb ki, adamlar həmin sudan içib şəfa tapırdılar. (“Səhihül-Buxari”, “Libas” kitabı, hədis 5896-5897).

Ən çox hədis rəvayət etmiş səhabələrin sırasında ilk yerlərdən birini tutan Ənəs ibn Malikin anası Ümmi-Süleym Peyğəmbərə xidmət edir, Onun üçün xörək hazırlayırdı. Bəzən Peyğəmbər onların evində yatıb dincəlirdi. Bu zaman Ümmi-Süleym o həzrətin tellərindən bir az kəsir, çöhrəsindən tərini yığır və bunları ətirlə qarışdırıb təbərrük kimi özündə saxlayırdı. Ənəs ibn Malik qocalıb vəfat edəndə vəsiyyət etmişdi ki, bu təbərrükün bir hissəsini onun hənutuna qarışdırsınlar. Ənəsi qüslləyib kəfənə tutarkən, bu təbərrükdən də onun hənutuna qarışdırdılar. Bu barədə də “Səhihül-Buxari”də (“İstizan” kitabı, hədis 6281) və “Səhihü Müslim”də (“Fəzail” kitabı, hədis 6055-6057) rəvayətlər mövcuddur.

Bu sübutları qəbul etməyənlər bəhanə gətirə bilərlər ki, bu hərəkətləri Peyğəmbərin vəfatından sonra ediblər və əgər o həzrətin özü sağ olsaydı, buna heç vaxt razı olmazdı. Bu bəhanəyə qarşı ən tutarlı sübutlar da yenə mötəbər hədis kitablarındadır. Peyğəmbər öz sağlığında həcc zamanı saçını qırxdırmış,