- Nədi ta mam mam salmısan?
- Bunu eləməyəcəksən elə?
- Sən onu sevirsən?
- ...mmm...ənn...mən. şşeyyyy
- Sevirsən sevmirsən?
- Yox o dəlinin nəyini sevim. Həm sən bilirsən o mənim həyatıma qəsd edirdi iki dəfə .
- Nərgiz şişirtmə. Özüd ə sevmirsənsə çəkil dur kənarda da lap yaxşı. Istəmirsən mən də səni bəladan xilas elədim.
- Sonra gəlib demə ki, qaynım qızını bədbəxt elədim. Sən onu tanımırsan?
- O sənə elə gəlir. Kənanla Fidan xoşbəxt olacaqlar. Özü də söz verdi ki, qızlarının birinə sənin adını verəcək. Təşəkkür naminə. Nə də olsa sayəndə Fidanı tanıyacaq.
Nərgiz hirsindən dişlərini qıcayıb otağına keçdi. Çalan telefon səsini eşitsədə üzü yatağa düşüb yastığı ağzına basıb qışqırmağa başladı. Ülviyyə isə nə qədər zəng vursa da Nərgizin açmadığını görüb anasının yanına qayıtdı. Anasının təkidi ilə evinə qayıtmağı qərara gəldi. Taksidə pulu çıxarmaq üçün əlini çantasına atanda Şəhriyarın saatının onda qaldığını gördü. Əslində önəmli deyildi, amma Ülviyyə bu bəhanəylə onu da görmək istədi. Onsuz bir dəqiqə belə qalanda darıxırdı. Qapıdan ona saatı verər günün sonunda onu görüb evinə dönəcəkdi. Amma əvvəlcə Şəhriyara yığıb danışanda onun təlaşlı olduğunu görsə də Ülviyyəyə onalara gələn qonağın Zülfiyyə və onun ailəsi olduğunu deməmək üçün min yalan dedi. Və sonunda evdə tək olduğu yalanı ilə bitirdi. Ülviyyə sağollaşan kimi Şəhriyar alnını silib, ax ana ax.. məni nə günə qoydun. Qızın yanında yalançı olmamışdım o da oldum. Şəhriyar gəlib yenidən qonaq otağında əyləşənlərlə yanaşı oturdu. Əslində evə ilk girəndə gedəcəkdi, amma atası onların iş ortağı olduğundan dolayı sadəcə yeməyə gəldiyini Şəhriyarın evi bir ğlu olduğu üçün yeməyə qalmasını istəmişdi. O da etiraz etmədən məcbur qalmışdı. Arada bir Zülfiyyənin baxışlarını üzərində hiss edincə narahat halda otururdu. Qapının zənginə ayağa qalxıb mən baxaram deyib otaqdan çıxmaq üçün bəhanənin tam vaxtında gəldiyini düşündü. Qapını açınca irilənmiş gözləri ilə Ülviyyəyə baxdı.
- Sürprizzz...