Saatın mən də qalmışdı. Dedim şəxsən özüm gətirim. Həm bu bəhanəylə səni də görmüş olardım.
- Ülviyyə!
- Hə, amma gedirəm..Sadəcə səni görəm istədim dediyim kimi. Sənsiz çooo....xx
- Şəhriyar.
Zülfiyyə qapya yaxınlaşıb Şəhriyarın arxasında dayanınca Ülviyyə bu dəfə təəcübləndi.
- Şey.. mmm...Ülviyyə gəl aşağıda danışaq.
- Bizi tanış etməyəcəksən Şəhriyar? Zülfiyyənin bu sözünə hələ də susan Şəhriyar Ülviyyədən baxışlarını çəkmirdi. Ülviyyə isə Şəhriyara baxaraq ona niyə yalan danışdığını anlamağı çalışırdı.
- Oğlum kimdir? Deyərək qapıya yaxınlaşan Şahnaz da qarşısında Ülviyyəni görəndə təəcübləndi.
- Onun burda nə işi var?
- Ana! Xahiş edirəm. Siz keçin içəri mən Ülviyyəni evinə yola salım gəlirəm.
- Yox .. yox.. gəlmə. Ehtiyac yoxdur. Sən burda qal, mən özüm gedərəm. Ülviyyə pilləkənləri sürətlə düşməyə başladı. Şəhriyar onun arxasınca gedəcəkdi ki, qolundan yapışan ələ dayanmış oldu. Geriyə dönəndə Zülfiyyənin baxışlarını düz gözlərində hiss etdi.
- Burax getsin, bizi burda qoyub getməyəcəksən ki, həm atam səninlə danışmaq istəyir.
- Başa düşmədim. Nə barədə?
- Bizim barəmizdə
Şəhriyar onu qolundan tutub əlini sərt çəkildə çəkincə Zülfiyyə geri addımladı.
- Mənə bax, xanım qız. Biz deyə bir şey yoxdur. O gedən qız var idi ha.. Bax biz deyə mən onunla varam. Azacıq qüururn olsun. Ok?! Deyib göz vuraraq sürətlə aşağı düşdü. Ülviyyəni yolda taksi gözlədiyini görüncə ona yaxınlşaıb arxadan bərk qucaqladı. Ülviyyə əvvəlcə qorxaraq qışqırmışdı.
- Şşşş. Mənəm.
- Burax məni.
- Ey yaxşı da.
- Nə yaxşı? Mənə yalan dedin. Axmaq kimi durub qapıya gəlmişəm və qarşılaşdığım mənzərə o qız sizdədir.
- Ülviyyə bəsdir burada şişirdiləsi birşey yoxdur.
- Elə? Demək şişirdiləsi bir şey yoxdur. Yaxşı Şəhryar bəy.. oldu onda mən sənə desəydim ki, evdə təkəm və sən gəlib görsəydin ki, Rəşd bizdədir onda da belə reaksiya verərdin.
- Ey bir dəqiqə eyni şey deyil.
- Necə eyni şey deyil. Eyni şeydir. Sadəcə rollar dəyişir
- Ülviyyə mənim səbrimi