i sınama. Onun adını ağızna alma.
- Rəşad Rəşad..
- Ülviyyə!
- Rəşaddddddddddd
- Mənə başqa çarə qoymadın Şəhriyar Ülviyyəni öpüncə Ülviyyəni susdurmuş oldu.
- Şəhriyar!
Ülviyyə Şəhriyarı kimin çağırdığını bilmədi, amma başını utandığı üçün yana çevirib Şəhriyarın sinəsində gizlətməyə çalışdı.
- Sənin burada nə işin var.
- Atam dedi ki, çağırım. Dedim axı səninlə işi var. Zülfiyyə bu sözləri elə xüsusi vurğu ilə dedi ki, Ülviyyə başını döndərib ona baxdı. Zülfiyyə özündən razı halda gülümsədi.
- Mən də sənə dedim ki, atanla heç bir ortaq işim yoxdur.
- Indi yoxdur, amma gələcəklə bağlı heç kim heç nə bilməz.
- Bu qız nə danışır Şəhriyar.
- Boş ver həyatım. Danışırda.
- Mənə bax xanım qız.deyərək Ülviyyə ona yaxınlaşdı. – elə bilirsən ki, onu sənə verəcəm. Yanılırsan. Istəyir atan yox lap dayın gəlsin lap elə əmin də gəlsin o mənimdir.
Şəhriyar gözləri dörd olmuş halda Ülviyyəyə baxraq bunu ondan gözləmədiyini bəlli edirdi. Zülfiyyə isə yenə də özündən razı halda gülümsəyib.
- Ailələr razılaşsın. Qalan hər şey boşdur. Sənin kimi
Ülviyyə Şəhriyara tərəf dönüb – mən bunu yolacam deyincə Şəhriyar önə gəlib hələ də şok vəziyyətində Ülviyyəni geri çəkdi. Zülfiyyə isə yenə də sözündən dönmədən - Şəhriyar sənin deyəsən xəbərin yoxdur, amma atalarımız ortaq işə giriblər. Və bu ortaq işdə başqa bir ortaq iş də olmasını qərara alıblar. Bizim toyumuzu.
Ülviyyə bu dəfə əlləri boşalıb yanına düşdüyü üçün Şəhriyardan aralandı. Gözləri dolmuşdu. Şəhriyar isə nəyin şokunu yaşayacağını bilmədən gah Zülfiyyəyə gah da Ülviyyəyə baxırdı. Birdən özünə gələrək Ülviyyənin əlindən tutub – mənimlə gəl deyərək boka tərəf yönəldi. Zülfiyyə də onların arxasıcna gələrək evə girmişdi. Şəhriyar Ülviyyənin əlindən tutub qonaq otağına gəlincə tən ortada dayanıb. – ata , ana. Ülviyyəni tanıyırsınız. Onun valideynlərinin razılığını almışam. Və biz evlənəcəyik. Istədim siz də bilsəiniz.
Bu ani etiraf Ülviyyə də başda olmaqla hamını yerinə mismarlamışdı elə bil.
-