Oğlum istəyirsən bunu sonra danışaq deyə pıçıltı ilə Şahnaz Şəhriyara yaxınlşasa da.
- Yox. Elə indi tam vaxtıdır. Zülfiyyənin atası ilə anası cəld ayağa qalxaraq. – biz getsək yaxşıdır. Iş barəsində sonra yenə danışarıq Səlim deyib qaşları çatılmış vəziyyətdə evdən çıxdılar. Ülviyyə Şəhriyara qısılaraq qıpqırmız olmuşdu. Adam çox olsa da Səlim düz Ülviyyəyə baxırdı. Ona baxanda vicdan əzabı çəkir, peşimanlıq duyurdu. Amma özünü tez toparlayıb o da eyvana çıxdı. Qapıda dayanıb. – apar qızı evinə sabah normal danışarıq deyərək çıxmışdı. Şahnaz isə mətbəxə keçib hirsindən qab qacağı krandın altına elə yığırdı ki, sanki qırmaq istəyirdi . Şəhriyar Ülviyyəni evinə gətirənə qədər yolda hər ikisi susmuşdular. Amma evə çatana yaxın Şəhriyar əli ilə onun əlindən bərk tutub. – qorxma. Belə daha yaxşıdır. Hamının nazı ilə oyanamayacağıq ki,
- Amma..
- Shh.... dedim axı belə yaxşıdır. Sən onun bunu burax da o nəydi?
- Nə?
- Bir anlıq elə bildim qızı öldürəcəksən.
- Mənsə bir anlıq elə bildim qız səni az qalsın yeyəcək gözləri ilə
- Belə de... qısqandın.
- Kim mən? Mən heç vaxt qısqanmıram. Əsl sənsən qısqanc olan.
- Hə mən qısqanıram. Həm də dəli kimi. Çünki sevirəm.
- Kimi?
- Kimi? Bilmirsən?
- Yox bilmirəm
- Hm... yaxşı bayaq gördüyün qızı, Zülfiyyəni
- Şəhriyar!
Ülviyyənin bu reaksiyasına qəh qəhə atan Şəhriyar onun belindən tutub özünə tərəf çəkdi. Onu öpüncə Ülviyyənin hirsi keçib getdi. Şəhriyar ondan ayrılıb alnının alnına diriyərək – indi getməsən özümə cavabdeh olmayacağam. Salamtı düş get deyə pıçıltı ilə dediyi sözlər Ülviyyəni büs bütün qızartmışdı. Dodaıı dişləyib sakitcə - sağol deyib maşından düşüb utanaraq geriyə baxmadan qaçırdı. Şəhriyar onun bu halına gülümsəyərək maşının pəncərəsini açıb – səni sevrəm deyə qışqırınca Ülviyyə cəld geri dönüb əli ilə - sus işarəsini edib güldü. Və dodaqlarını tərpədərək – mən də səni sevirəm deyərək Şəhriyara əli ilə öpücük göndərdi. Evə girdiyində qapıda dayanan Nrəgizi gördü.
- Bismillah. Sən