sonra danışaq deye pıçıltı ile Şahnaz Şehriyara yaxınlşasa da.
- Yox. Ele indi tam vaxtıdır. Zülfiyyenin atası ile anası celd ayağa qalxaraq. – biz getsek yaxşıdır. Iş baresinde sonra yene danışarıq Selim deyib qaşları çatılmış veziyyetde evden çıxdılar. Ülviyye Şehriyara qısılaraq qıpqırmız olmuşdu. Adam çox olsa da Selim düz Ülviyyeye baxırdı. Ona baxanda vicdan ezabı çekir, peşimanlıq duyurdu. Amma özünü tez toparlayıb o da eyvana çıxdı. Qapıda dayanıb. – apar qızı evine sabah normal danışarıq deyerek çıxmışdı. Şahnaz ise metbexe keçib hirsinden qab qacağı krandın altına ele yığırdı ki, sanki qırmaq isteyirdi . Şehriyar Ülviyyeni evine getirene qeder yolda her ikisi susmuşdular. Amma eve çatana yaxın Şehriyar eli ile onun elinden berk tutub. – qorxma. Bele daha yaxşıdır. Hamının nazı ile oyanamayacağıq ki,
- Amma..
- Shh.... dedim axı bele yaxşıdır. Sen onun bunu burax da o neydi?
- Ne?
- Bir anlıq ele bildim qızı öldüreceksen.
- Mense bir anlıq ele bildim qız seni az qalsın yeyecek gözleri ile
- Bele de... qısqandın.
- Kim men? Men heç vaxt qısqanmıram. Esl sensen qısqanc olan.
- He men qısqanıram. Hem de deli kimi. Çünki sevirem.
- Kimi?
- Kimi? Bilmirsen?
- Yox bilmirem
- Hm... yaxşı bayaq gördüyün qızı, Zülfiyyeni
- Şehriyar!
Ülviyyenin bu reaksiyasına qeh qehe atan Şehriyar onun belinden tutub özüne teref çekdi. Onu öpünce Ülviyyenin hirsi keçib getdi. Şehriyar ondan ayrılıb alnının alnına diriyerek – indi getmesen özüme cavabdeh olmayacağam. Salamtı düş get deye pıçıltı ile dediyi sözler Ülviyyeni büs bütün qızartmışdı. Dodaıı dişleyib sakitce - sağol deyib maşından düşüb utanaraq geriye baxmadan qaçırdı. Şehriyar onun bu halına gülümseyerek maşının penceresini açıb – seni sevrem deye qışqırınca Ülviyye celd geri dönüb eli ile - sus işaresini edib güldü. Ve dodaqlarını terpederek – men de seni sevirem deyerek Şehriyara eli ile öpücük gönderdi. Eve girdiyinde qapıda dayanan Nregizi gördü.
- Bismillah. Sen burada ne gezirsen?
-

<< 1 ... 4 5 [6] 7 8 9 >>