i cinləndirmə. Onun adını çəkmə.
- Aa bağışla doğrudan axı o Fidanlaaa... (Nərgizin öldürücü baxışlarını hiss edincə cümləsini dəyişib ) yəni o əyri ayaqla evlənmək istəyirdi hə?
- Cəhənnəmə evlənsinlər. Qara cücə kimi balaları olsun. Ciy ciy deyə gəzsinlər ortalıqda.
- Allah eşqinə hardan tapırsan bu qarğışları. Bu qədər müddətdə noldu bu Fidanla qarşılaşmadılar.
- Nə bilim maraqlandırmır məni. Məndən niyə soruşursan.
- Yaxşı - deyib Ülviyyə ayağa qalxacaqdı ki, Nərgiz onu qolundan tutub yenidən yatağa otuzdurub
- Guya o əyri ayaq özünü naza qoyub da bunu görməyə utanırmış da. Özünü elə göstərir ki elə bil rahibədir. Mən bilirəm onun necə ər xəstəsi olduğunu. Qarşısına kor çıxsa gedər. Xoş Kənanın da kordan fərqi yoxdur. Gedib gəlib fidanı mənə tərfiləyir. Ay qızın əndamı belə, saçı belə, üzü belə, əlləri belə. Gözünə girsin o əlləri sənin. Hələ gör nolub. Məni...təsəvvür elə məni bunları görüşdürmək üçün bələdçi tutublar. Amma mən neynədim. Apardım Fidanı Mərdəkan bağına, qoydum orada dedim gözlə gələcək. Kənanı isə göndərdim Malkan bağına. Sonra da dedim Malakanla Mərdəkanı qarışdırmışam.
Ülviyyənin qəh qəhə çəkdiyin görən Nərgiz özü də ona qoşuldu. – Gülmə zarafat eləmirəm. Hələ anamee... doğmaca anam elə bil Fidanın anasıdır. Bilmir neynəsin ki, onu ərə versin. Təsəvvür elə o gün piroq bişirb verib mənə ki, apar işə ver Kənana denən fidan bişirib. Mən də qəşəngcə piroqu yolda məhv elədim. Içi başı dağılmış halda yeyilməyəcək vəziyyətə gətirib qoydum Kənanın qarşısına dedim – nuş elə ,adaxlın bişirib.
- Yaxşı da. O da yedi səy. Başım çıxmır da nə tapıbe bu qızda.
- Bəlkə sən də tapa bilmədiyin
- Anlamadım?
- Səfeh Nərgiz hələ də anlamırsan?
- Nəyi?
- Off sən çox gözəl bilirsən nəyi dediyimi. Ikiniz də bir birinizi sevirsiniz.
- O keçmişdə idi. Indi başqasını sevir. Mənim doğmaca əmimqızını.
- Hə yəni sən sevirdin.
- Az sevməsəm niyə min hoqqadan çıxıb durum gedim Mərdəkan bağına o piroqu o günə qoyum.
- Ahaaaa... axır ki, ççox