keçdiniz. Mümkün olmayanı mümkün etdiniz. Indi sənin növbəndir. Ailənə sahib çıx hər zaman. Nə olur olsun, sev yoldaşını. Güvən ona. Inam və sevgi olsa siz ömür boyu xoşbəxt olacaqsınız.
- Çox sağol ana.. Ülviyyə pıçıltı ilə bu sözləri deyərkən artıq yanaqlarından axan göz yaşları çənəsindən anasının əlinə tökülürdü. Nərgiz də Kənardan baxıb ağlayırdı. O da çox kövrəlmişdi, ana balanı ağlaşan görüncə gözünü silib
- Gülnaz xala olar sizi qucaqlayım? Deyincə Ülviyyə və Gülnaz gözüyaşlı gülümsəyib əllərini açıb Nərgizi aralarına aldılar.
- Gəl dəli qız gəl. Sənə də sözüm var. Üzmə artıq oğlanı.
- Hansı oğlanı?
- Kimdən danışdığımı bilirsən. Düşünmə ki, sevgi yalnız bir dəfə olur. Yox. Sən sevməyi bacar o özü səni tapacaq.
- O artıq əmimqızı ilə sözlüdür.
- Kim Fidanla? Ülviyyə sualını verdikdən sonra qəh qəhə atıb gülməyə başladı.
- Caann sənə deməyiblər? Günah məndədir, başım toya qarışdı maraqlana blmədim bu işin axırı necə oldu.
- Nəyi deməyiblər?
- Sənin doğrudan xəbərin yoxdur.
- Ayyy Ülviyyə içimi daraltdın nədən xəbərim olmalıdır.
- Fidan əslində... Ülviyyə sözünü tamamlaya bilmədi həyətdən gələn siqnal və vağzalı səsinə qarışan evdəki qonaqların səsi artıq olan evinin gəldiyindən xəbər verirdi. Hər kəs özü yerini alanda Kamal bəy qapını açıb qızını görüncə üzü qəribə bir mimika aldı. Həm kədərli həm xoşbəxt. Qarışıq duyğular idi. Yaxınlaşıb – Allah bəxtini də üzün kimi etsin, xoşbəxt ol qızım.. Alınandan öpəndə Ülviyyə yenə də kövrəldi. Gülnaz Nərgiz gözlərini qurulayarkən onların bu halını görəndə yenidən ağladılar. Şəhriyar qapıya artıq yaxınlaşırdı. Yaxın dostları və kənan da onun yanında idi. Kənan yaxınlaşıb sağ əlini çək başıma.
- Səndə ki, bu bəxt var mənim sağ əlim də köməyinə gəlməz.
- Ha ha ... onu görərik Şəhriyar bəy. Artıq sabah mən də subaylığın daşını atmaq üçün elçi gedirəm.
- Kimə?
- O nə sualdır.
- Ooo təbriklərNərgizdən razılıq aldın.
- Şey.. yox.. Amma razıdır.
- Necə yəni..
- Ülviyyə səni gözləyir