indi.
- Nərgiz o da dincəlməlidir sən də. Sabah danışarsınız.
- Gizlədirsiniz. Ona nəsə olub. Ülviyyə yalan demə xahiş edirəm, ana.
- Qızım dedik axı yaxşıdır.
Nə qədər eləsələr də Nərgizi zəbt edə bilmədilər. Dirəşib palatadan bayıra çıxdı. Dəhlizin o başında isə əlində sistem aparatı ilə Kənan ona tərəf gəlirdi. Şəhriyarla Kamran bəy isə onu zorla aparmaq istəyirdilər. Görünən o idi ki, eyni hay küyü kənan da salmışdı. Nərgiz onu görəndə sevincindən ağladı. Ona tərəf qaçıb düz qarşısında dayandı. Kamran bəy və Şəhriyar kənara çəkiləndə Kənan Nərgizin gözlərinə baxıb. – Sənə bir şey olsaydı mən bilmirəm neyniyərdim.
- Əsl sənə bir şey olsaydı mən ölərdim.
- Səni sevirəm Nərgiz. Nərgiz göz yaşları içində gülərək – bilirəm dedi.
- Elə bu. Bilirəm? Vəssalam..
- Hə də bilirəm.
- Yaxşı eləyirsən. Get evə. Sənə istirahət lazımdır. Kənan kor peşiman geri dönüb palataya gedəcəkdi ki, arxadan səs onu dayandırdı.
- Sözümün ardına qulaq asmayacaqsan?
- Dedin də. Bilirsənmiş.. gözüm aydın.
- Off Kənan.
- Get Nərgiz get evə. Kənan dönmədən cavab verirdi. Nərgiz isə “Kənan bəy, mənimlə evlənərsiniz?” deməyinə xəstəxanann dəhlizində dayanan onları tanıyan və tanımayan hər kəs yükəsk səslə fitləməyə və alqışlamağa başladılar. Kənan gülərək onun yanına gəlib. – Deyəsən onu mən deməliydim Nərgiz xanım. Və siz də hə deməliydiniz.
- Hə bilirəm. Amma neyniyək biz də hər şey tərsinə olur.
- Səni sevirəm demək bu qədər çətindir. Rəsmən evlilik təklif elədin oğlana. Bu tarixə yazılacaq.
- Çətin deyil. Amma inada mindirdin.
- Ehh.. buna da şükür.
- Deyinmə, cavab ver.
- Yox.
- Kənan!
- Nə? Yox. Nərgiz pərt olmuş vəziyyətdə ətrafa baxır başını aşağı salırdı.
- Mən sizinlə evlənmirəm. Sizinlə bir ömür boyu yaşamaq istəyirəm. Kənanın bu sözü də gur alqış almışdı. Kənan Nərgizi bərk bərk qucaqlayanda Nərgiz başın qaldırb – Mənə bax, gələcəkdə övladlarımıza sənə mənim evlilik təklif etdiyimi demə, analarına gülərlər. Əsas da qızımıza.
- Onun bu sözünə