Təsadüf yoxsa alın yazısı

Bölüm 30 Final.

Möhtəşəm toy günü çatmışdı. Ülviyyə bəmbəyaz gəlinlikdə saçlarında çobanyastığından tac və uzun duvaqla Nərgiz və Gülnazı qarşısında dayanmışdı. Gülnaz başını nərgizin çiyninə qoymuş ağlayırdı. Nərgiz də ağzı açıq ona baxırdı.
- Möh –tə - şəm.. Mən həyatımda belə gözəl gəlin gördüyümü xatırlamıram.
- Nərgiz şişirtmə.
- Vallah şişirtmirəm. ən yaxın dostunam, amma mən belə qısqandım bu gözəlliyi.
- Nərgiz bəsdir. Ana sən də artıq ağlama, bax mən ağlasam dayana bilməyəcəyəm.
- Bu xoşbəxtlik göz yaşlarıdır. Nərgiz düz deyir mələk kimisən. Gülnaz astaca yaxınlaşıb qızını qucaqlayıb daha da ağlayır.
- Ana bəsdir, ağlama. Pis oluram.
- Yaxşı yaxşı ağlamıram. Məni dinlə indi. Səndən üzr istəyirəm
- Ana..
- Dinlə.
- Mən.. mən yalnız özümü düşündüm, amma düşünməm gərəkən ilk əvvəl siz olmalıydınız. Amma anlayacağını düşünürəm. Çünki sən də sevmisən. Bilirsən bu hissin nə olduğunu. Insan qəlbindən yara alanda gözünə heç nə görünümür. Heç nə... Nəyi hara qoysa da təsəlli olmur. Nifrətin artır artıq. Düşünürsən ki, sevginə qıydın, amma sənə qıymadılar o sevgini. Sənə qıydılar sadəcə. Mən.. Mən onu sevirdim hə... həm də çox. Amma atan.. Atan hər şeyi dəyişdi. Həyatımı, düşüncəmi, fikrimi ən əsası qəlbimi. Azad etmişdi onu nifrətdən. Əkdiyi sevgi toxumları cücərmişdi. Qəlbim yazı yaşayırmış da mən pəncərədən boylanmağı unutmuşam. Qara qışdır deyə bürünüb otağımda qalmışam sən demə. Çöldə isə günəş öz parıltısı ilə isitdikcə isidir qəlb evimi. Ta ki, otağıma qaranlıq çökənə qədər. Atan.. atan xəstə olanda qaranlığa düşdüm elə bil. Bütün bu illər işığın mənbəyini görməmişəm. Onu itirəcəyəm deyə çox qorxdum. O....o... dilimə belə gətirəm bilmirəm. Mən də yaşaya bilməzdim
- Ana..
- Kəsmə sözümü qulaq as.... Atan ayılanda bilmirəm necə, amma ona dediklərimi eşitmişdi. Mənə dediyi söz o sənin sadəcə təsadüfün idi. Mən isə sənin alın yazın. Düz deyirdi. Mənim alın yazım Kamaldı. Səninsə Şəhriyar. Bax nələrdən