Elə bir ruh halındayam ki, lüstur patalokda yerin dəyişir musiqinin tempi ilə, sigaretimin paçkası da bir sigaret yandırıb çəkir, telefonum kontaklara girib söyərək silir adı liçni yazılanları, dostluğumda online yaşıl evezi qırmızı yanır, Mandala rəqsi edən sarışın qız qulağıma pıçıldayır, ağlım deyir ki , məni başqasına ver dəli etməmişkən, ürək onsuz da sükuta alışıb...
Sırtıq olan bircə ruhdur, bu halıyla hələ də bədənimə hökm bayrağı asıb...
Ən çox da barmaqlarıma...
ki dayanmır...



Ona qiptə edirəm...
Yalnızlıqdan çatlayır , amma boş yerə ümidlənməyəcək qədər səkitdir...
Səssizdir, kəlimələrini feda etmir anlamayan heç kəsə...
Bildirmir, çox yorğundur...
Başqalarının əlçatmazları mümkündür onun üçün , amma o əsas olan və axtarılanın daha da başqa bir şey olduğunun fərqindədir...


Səssizlik insancıldır...
Səssizlik insanın ayaq basılmamış bölgəsidir...



Bic olmuş duyğularımızla heç olmuş insanlarıq...
Nə'mi edəcəyik ?
Sancılı gecələrin doğduğu bic yalnızlıqlarımızla bir heç'mişik kimi yaşamağa öyrəşəcəyik...


Birini itirməkdən qorxmayın...
Qorxursunuzsa artıq itirmiş sayılırsınız...
Sadəcə sevin...
Çox sevin və getsin...
Getsin ki, bir gün dərk etdiyində , o sizi daha çox sevsin...
Və hekayə davam etsin...


İnsanın sona yaxınlaşdığında susduğunu sanırdım,
amma nə çox danışarmış məyər...
Nə çox sözlər ilişib qalıbmış dilimin altında...
Nə çox insanlar varmış gözlərimin yol ayrımında...



Necə başladı və nelər yaşandı fərqində deyiləm...
Fərqində olduğum tek şey, bitməməliydi...


Sonra bir gün orta yaşa çatırsan və açabiləcəyin qapıların heçbirini açmamış olduğunun fərqinə varırsan...
Yəni bir sabah içində bir yoxsunluqla, unutduğunu sandığın ama yalnızca yuxuya buraxmış olduğunu anladığın bir yığın özləmlə oyanırsan...



-Bir arzu tut.
-Sən.


Bəzən özümü axmaqlığa qoyuram ...
Əsl axmaqların kimlər olduğunu görmək üçün...



Heç nə əvvəl olduğu kimi deyil...
Dadı qaçıb hərşeyin ya da mən