yeri bulanığ görürdüm üstündən 10-15 dəqiqə keçdi tam görməyə başladım.Başımı yavaşca yuxarı qaldıranda anamı və göz yaşlarını gördüm birdən durxundum
Mən: Ana nolub? niyə ağlayırsan ? yaxşı bəsdi ağladın
Atamın göz yaşları məni pis etdi. Başımı birazda yuxarı qaldıranda atamı gördüm əyağ üstə. Özünü güclə sıxdığını hiss edirdim gözündə illərin yorğunluğu olduğunu hiss olunurdu. Böyük biləyi yekə əli uşaq kimi titrəyirdi.
Mən: Ata nolub axı ? niyə narahtsız ? narahat olma əyağa qalxan kimi birinci işim səni şahmatda udmağ olacaq
Bunu deyib atamı güldürmək istəyirdim ki Atam sanki məhv olduğunu gördüm.Gözləri doldu, bədəni titrədi. Qorxmağa başladı dahada pis oldu.Anamın fəryadı və atamın titrəy səsi məni daha çox qorxuzdu.
Atam mənə tərəf gələndə əlimlə bədənimi qaldırdım, yavaşca əyağa durmaq istəyirdim ki, tərpənmədi. Nə qədər cəht etdim əyağlarımı hiss etmədim. Ədyalı əyağımın üstündən çəkəndə hər şeyi anladım.
Gözlərim doldu, atamın üzünə baxıb dedim: Ata nolar mənə kömək et qoyma belə qalım !
Bunları deyə deyə qışqırdım atam arxaya çəkilib ağladığını gördüm. Tez həkimlər gəlib mənə sakitləşdirici vurdular. İstədim ayılanda bunların bir yuxu olduğunu görüm amma elə olmadı. Ayıldğda yenə eyni mənzərə. Gözümün qarşısında canlanır eyni fraqmentlər hələdə.
2 gün orda qaldım Sonra məni evə köçürdülər. Günlərdi yemək yemədim.Pəncərənin qarşısında ağlayırdım bütün günü.Əlil arabası ?! bu sözü eşidəndə pis olurdum. İndi isə özümdə təsvir edəndə...
Sevgilim Leyla məktub yazmışdı: Bağışla gələ bilmədim yanına. Səni elə görüb dahada pis olcağdım deyənə. İnan ki heç istəməzdim elə olsun təssüflənirəm.
İçim acizliylə nifrətlə dolmuşdu.
Üstündən 3 gün keşdi məni yenə xəstəxanaya apardılar. Mən qapının yanında gözlərdim. Anam və atam otağa girib həkimlə danışdılar. Üstündən 5-10 dəq keçdi, Anamın göz yaşlarını yenədə hiss edirdim. Atam hirslə stola yumuruq vuraraq dedi: Necə yəni ? olmalıdı axı bir yol olmalıdı !
Qapanın ağzında bunları eşitdikcə