Onlar mektebide universitetide bir yerde oxumuşdular. Sirrleri, yemekleri, içmekleri, sevincleri, kederleri, hetta yatmağlarida bir olardi. Fuad 180 boylarinda bedenli sarişin yaraşiğda Anara çatacağ biri idi. Tek menfi ceheti kűsmeyi idi. Kűsmekde qizlar bele ona çata bilmezdi. Bir şey olmamiş kűser tek ağlamaği qalardi.
Anar Fuadgile catir maşini műnasib bir yerde sağliyib enir.....
A-qardaşiiiiiimmmm? Necesen?-Anar onunla gőrűşmek isteyende Fuad geri çekilib:
F-mene qardaşim deme. Danişdirma meni!
A-işe dűşdűkde. Yaxşi gel barişağ. Bax açiğliya bilerem.
Anarla Fuad didişe-didişe axirki barişirlar.
Seher açilir.....
G-sabahin xeyir Zeyneb
Z-salam Gűnel xanim. Sűfre hazirdi buyurun.
G-yox Zeyneb çox sağol işe getmeliyem.
Z-Gűnel xanim Anar bey size demeyi unudub mene dediki işe getmiyib onu gőzlűyesiz.
G-aha yaxşi.
Qapi dőyűlűr.....
G-men açaram yeqin Anardi.
Gűnel qapini açir
G-buyurun. Siz kimsiz? Ne istemişdiz?
-men bu evin sahibiyem esas sen kimsen? Evimde ne işin var?!........
......

.....
Yazar: Tůŕķąñe

<< 1 2 3 [4]