Bir qaranquş bir adama aşiq olur. Pəncərəninönünə
qonub bütün cəsarətini toplayır,tüklərini qabardır,
gözəl durduğuna əminolduqdan sonra kiçik dimdiyi
ilə pəncərəyəvurur: Tık… Tık… Tık… Adam
pəncərəyə baxır.İçəridə işi ilə məşğuldur. Kimdir
onu işindənaralayan? Balaca bir qaranquş!
Həyəcanlıqaranquş dərin bir nəfəs alaraq
dimdiyindənsözlərini yağdırdı:— Hey adam! Mən
səni sevirəm. Niyəsinisoruşma. Uzun zamandır səni
izləyirəm.Danışmağa bu gün cəsarət tapdım.
Pəncərəniaç, məni içəri al. Birlikdə yaşayaq.Adam
hirslə cavab verir:…— Yox daha nələr! Sən hardan
gəldin? Olmaz.Ola bilməz. Sən bir quşsan. Heç quş
insanaaşiq olar?Qaranquş pərt olur. Yenə də
ümidini itirmir.Bir müddət sonra təkrar pəncərəyə
gəlibgülümsəyərək təkrar şansını yoxlayır:—
Adam, ay adam. Aç bu pəncərəni. Al məniiçəri. Səni
heç incitmərəm. Bax soyuqlar dabaşladı, üşüyürəm.
Yoxsa isti ölkələrə getməliolacam. Mən ancaq istidə
yaşaya bilirəm.Pe şman olmazsan. Sən də mənim
kimiyalnızsan, yalnızlığını paylaşaram.Bu dəfə
adam əməlli hirslənir: — Mənyalnızlığımdan
məmnunam. Məni rahat burax!Bu dəfə qaranquş
başını önə əyib gedir. Birdaha görünmür
pəncərədə. Aradan zamankeçir. Adam öncə
düşünür, sonra öz-özünəetiraf edir: — Hey mənim
ağılsız başım, nəqədər axmaqlıq etdim. Gözlənilməz
andaqarşıma çıxan fürsəti əldən verdim. İndi
belətək oturacağıma əyləncəli vaxt
keçirərdikbirlikdə. Peşman olur amma iş işdən
keçib.Yenə də öz-özünü rahatlatmaq üçün
deyir:İstilər başlayanda qaranquşum necə
olsagələr. Mən də onu yanıma alar, maraqlı
birhəyat keçirərəm.… Və çox uzun müddətistilərin
gəlməsini gözləyir. Gözü yollardaqalır. Yaz gəlir,
başqa qaranquşlar gəlir,amma… onun qaranquşu
heç görünmür.Yazın sonuna qədər pəncərəsi
açıqgözləyir,amma nahaq. Qaranquş yoxdur!Gələn
başqa qaranquşlardan soruşur, görənolmayıb.
Sonunda dərdini demək və məlumatalmaq üçün bir
müdrikə gedir. Olanlarıdanışır. Müdrik gözlərini
adama dikir və deyir:— Qaranquşların ömrü 6
aydır...Həyatda bəzi