gordum. Yemek zamani,hetta ondan soraki vaxtlarda bele Kenanin uz ifadesi deyiwmedi. Qablari yumaq ucun metbexe kecende Kenan da ardimca geldi. -Leyla,Kamranla her wey yaxsidi?deye o hem telaw,hem sinayici bir terzde soruwduqunda cawib qaldim. Goresen,Kenan bilir? Oz sualima ozum de cavab verdim. -yox,bilse,bele sakit dayanmazdi.Belke. .belke Kenana daniwim her weyi? Sebr et Leyla. .deye duwuncemi sonlandirib cavab verdim -he,ne olub ki? -lap yaxwi. Narahat olma,deyib tekrar salona qayitdi. . . Men de iwlerimi yekunlawdirib cay demleyerek otaga geldim. -Kamran,ne etmek fikrindesen? Iw barede-atam soruwdu. Kamran ise susdu. Ve bu sukut meni qorxutdu. Tez Kamranin elinden yapiwdim. Gozucu mene baxdi. -Kam. . . Uzunu yana cevirdi. -Kamal emi. . .sesinden keder yagirdi. -size bir wey demek isteyirem. Otaga sukut cokdu. Haminin diqqeti Kamrana yonelmiwdi. Butun vucudumu soyuq ter basmiwdi. -Men xesteyem. . .cox agir xeste. Kamran bunlari deyib susdu. Otaqda kim ne dedi bilmirem,amma,men ele berbad haldaydim ki. Bu deqiqe atamgilin meni zorla suruyub bu evden aparacagini duwundukce havalanmiw kimi olurdum.
Kenan <Kamranin sozleri mene catmadi. Daha dogrusu,inanmadim.Amma onun huznlu sesi ve keder yagan simasi meni aci heqiqetle uz uze qoydu. -ne xestesi,Kamran?deye cetinlikle soruwdum. -Men Qicsem. . . -ne? Kamal emiyle Xalide xala otaqda emelli bawli bir usyan yaratmiwdilar. Leylaysa divanin bir kuncune qisilib honkurtuyle aglayirdi. Bilmirem Kamal emiyle Xalide xala ne daniwir,ne soruwurdular,beynimde bir tek Kamranin<MEN QICSEM>demesi dolawirdi. Bu sozler butun iqtidarimi elimden almiwdi ve men heykel kimi dayanib kiprik bele calmadan Kamrana baxirdim. Dunyada sozden guclu hec ne yoxdu,inanin mene. Birce soz insana butun duygulari yawada bilir,onu xowbextlikden goyun yeddinci qatina da qaldirir,ele bedbextlikden de ordan yere de cirpir. Men de o an goyden yere cirpilmiw kimi idim. Bu sozun anlami mene aydinlawinca ise gozlerimden leysan yagmaga bawlamiwdi. -Sen ne
»Sizden Gelenler
»Oxu zalına keç