Ardından arxamdakı
bir yerə iyrenmiş bir şəkildə
baxdığını fərq etdim. Bas get , deyə
zümzümə etdi. Mən sanki qışqırar
kimi " neden ancaq yatır ? " Deyə
soruşdum bir daha.
Arxamdakı adam çiynimə əlini
qoydu. Arxamı döndüm. Yaşlıca bir
adam , təsdiqetmə etməyən bir
rəftarla mənə baxırdı :
"Ondan nə istəyirsən ? Nə qədər
çətin bir həyat yaşadığını
görmürsənmi? "
Eh ... Cibindən bir az pul aldı və
dilənçinin çantasına atdı.
Dilənçi təvazö və böyük bir kədər
ifadəsi meydana çıxmış üz ifadəsi
geyinərək istavroz çıxardı. Adam
çiynindəki əlini çəkdi və metro
stansiyasından çölə çıxdı. Bu
yaşlıca adamın evə getdiyində , ev
xalqına metro stansiyasında
gördüyü ruhsuz bir adama qarşı
kasıb , pərişan bir qadını necə
müdafiə etdiyini anlatacağından
əminəm.
Ertəsi gün bir yoldaşımı axtardım.
Bu dostum zeytun kimi gözləri ilə
Rumıniya mənşəli gülməli bir
adam idi. Təhsilinin yalnız üç
yarım ilini tamamlamağı
bacarmışdı. Təhsilini
tamamlayamaması , onun bahalı
və xarici avtomobillərlə şəhərin
küçələrində gəzişməsinə mane
deyildi . Yoldaşımdan bu işin bariz
bir şəkildə təşkil edilmiş olduğunu
öyrənməyi bacardım. Istifadə
edilən uşaqların ailələrdən " kirayə
" ləndiyiny və ya ən sadə sözlə
qaçırıldığını öyrəndim.
Körpənin bütün gün yatması üçün
bu kəslər tərəfindən ona araq ya
da narkotik verildiyini də
qarışıqlıqla dinlədim. Təbii ki ,
uşaqların bədənlərinin belə bir şok
ilə baş etməsi mümkün deyil ,
buna görə uşaqlar ümumiyyətlə
ölür. Ən qorxunc şey isə - bəzən bu
uşaqlar " iş günü" içərisində ölər.
Və sözdə ananın axşama qədər
qucağında ölü bir uşağı tutması
lazımdır. Bu bir qaydadır. Yoldan
keçənlər torbaya bir az pul atar və
bunun əxlaqi və doğru bir şey
olduğuna inanar , bunun "tək" bir
anaya kömək etmək olduğunu
düşünər. Amma deyil .
Ertəsi gün eyni metro
stansiyasında gedərkən jurnalist
kimliğimle danışmağa hazırdım.
Qadın eyni yerdə otururdu və
qucağında dünənkindənn fərqli bir
körpə tuturdu. Ona bu