susduqdan sonra sonuncu sualı verdi:
- Dünən bir avtomobil alıbsınız, deyilmi?
- Bəli.
- Fikrimcə, artıq sizi yaxından tanıdığımızı və bir telefon "xəstəsi" olmadığımızı başa düşdünüz. İndiyə qədər haqqınızda verdiyimiz məlumatlarda hər hansı bir qeyri-dəqiqlik var idimi?
- Xeyr.
- Diqqətlə qulaq asın, bu, sizə bir xəbərdarlıq zəngidir. Verəcəyimiz məlumatı necə əldə etdiyimizi sizə deməyəcəyik. Ancaq sizin adınız bir terror qruplaşmasının qara siyahısındadır. Siyahıda min nəfərin adı var. Biz siyahıdakı şəxslərin qətlə yetiriləcəkləri günün qeyd olunduğu sənədi ələ keçirmişik. Ancaq qatillərin işləri püşk üsulu ilə bölünür. Biz isə bütün qatilləri ələ keçirə bilməmişik. Onları ələ keçirəcəyimizə inanırıq, ancaq hər ehtimala qarşı bu məlumatı sizinlə də bölüşmək məcburiyyəti hiss etdik. Bunu bilməyə sizin haqqınız var. Əlimizdəki siyahıya görə siz üç ay sonra, yəni, mart ayının 3-də öldürüləcəksiniz. Əldəttə ki, bu, sizi öldürməli olan qatili həbs edə bilmədiyimiz təqdirdə baş verəcək. Bununla bağlı hər hansı bir yeni bir şey baş versə, sizi məlumatlandıracağıq. Ancaq xüsusi bir qurum olduğumuz üçün sizin bizi tapmağınız qeyri-mümkündür. Unutmayın, üç ay sonra... Unutmayın 3 mart...Gecəniz xeyrə qalsın...

Telefon zəng çaldığı qədər qəribə bir tərzdə də bağlanmışdı. Danışıq başa çatmışdı. O, beynini didib-parçalayan milyonlarla sualdan birini belə soruşa bilməmişdi. Birdən sanki nəfəsi kəsildi. Dəstəyi tutan əlinin taqətdən düşdüyünü hiss etdi. Getdikcə sürətlənən ürək döyüntülərinin səsi və beynindəki yüzlərlə səs sanki bir-birilə bəhsə girmişcəsinə hayqırtı qoparırdı. O, qorxudan daha çox təəccüb hissi keçirirdi. Çünki heç bu barədə fikirləşməmişdi. Ölüm onun planında heç vaxt olmamışdı, ola da bilməzdi. Güclü, sağlam və varlı idi. Nə üçün ölməli idi ki? Kresloya oturduğu zaman yuxusunun qaçdığı gecələrdə nə etdiyini xatırladı. Televizoru yandırdı. İki il boyu maraqla seyr etdiyi teleserialın son bölümü təkrar nümayiş etdirilirdi. Həmin vaxt qonaq