a illərlə nəfsi ilə həyatını nə qədər çətinləşdirdiyini dərk etmişdi...
Üşüdü. Balkondan içəri daxil oldu. Gecə namazını qılmaq üçün səccadəsini açdı. Bəlkə də bu, onun son namazı idi. Əzrayılın nəfəsini kürəyində hiss edərək, rəbbinə sığındı. Səcdəyə getdiyi zaman xeyli ağladı. Namazı bitirdiyi zaman salam verərkən həyatının bəlkə də bu son günündə üzündə təslim olmanın rahatlığı var idi. Telefon zəng çaldı. Gecənin səssizliyi, rahatlığı və bədənindəki təslimçilik hissi sarsıldı. Yerində donub qaldı. Yenə gecə yarıdan ötmüşdü. Telefon susmaq bilmirdi. Yerindən qalxmadı. Telefondakı səsin eyni səs olmasından, "Qatillər həbs edildi" deyilcəyindən və əvvəlki həyatına qayıda biləcəyindən qorxdu. Eyni həyat tərzinin, narahatlıqların, başıboşluğun yenidən başlanmasından qorxdu. Qərar verdi: bilmək istəmirdi. Artıq rəbbinin əmr etdiyi kimi gələn hər günü ölə biləcəyi gün, qıldığı hər namazı son namazı imişcəsinə qəbul edəcək və hər bir kəsə sanki sabah öləcəkmiş kimi sevgi ilə baxacaqdı. Telefon uzun-uzun zəng çaldı... Ayağa qalxdı, telefonun şnurunu çıxartdı. Saatını səhər namazının vaxtına quraraq və uşaqlarını öpərək sevdiyi həyat yoldaşının yanına uzandı. Sahib olduğu nemətlərə görə rəbbinə şükür edərək, gecənin qollarına rahatlanmış bədənini