Biri vardı, biri yoxdu, bir kişi vardı. O, çox kasıb idi ve hemişe ovqatı pis olurdu. Onun qoca bir iti vardı. Kişi onunla çox pis davranır ve eline gireve düşende onu tepikleyirdi. Kaskabal (Şer ruh) bunu görürdü. O istedi ki, itin bu veziyyetinden öz xeyrine istifade elesin. Bu fikirle itin qabağında peyda oldu:
— Ay yazıq, niye bele qemginsen? Ne olub?
— Nece qemgin olmayım, sahibim meni her gün döyür.
— Bilirem. Bes niye onu terk edib getmirsen?
— O menim sahibimdi, men ona sedaqetliyem.
— Amma senin sahibin bunu qiymetlendirmir.
— Ferqi yoxdu, men sadiq qalacam.
Kaskabal el çekmirdi, itin başını o qeder yedi ki, axırda o soruşdu:
— Yaxşı, meni inandırdın, de görüm ne edim?
— Ruhunu mene ver.
— Evezinde ne verirsen?
— Üreyin ne isteyirse.
— Men tüklerimin sayı qeder sümük isteyirem.
— Razıyam!

Kaskabal onun tüklerini saymağa başladı. O sayıb qurtarana yaxın itin öz sahibine sedaqeti yadına düşdü ve ele dartındı ki, Kaskabal hara kimi saydığını itirdi.
— Niye terpendin? Hesabı itirdim!
— Lenete gelmiş bireler imkan vermir. Yeniden say.
Kaskabal yüz defe saydı ve her defe it terpendi ve o, hesabı itirdi.

— Men teslim oldum, saymıram. Sen meni aldatdın ve mene emelli-başlı ders verdin. İtin ruhunu satın almaq adamların ruhunu satın almaqdan çetindir – dedi Kaskabal.